m u r @ t

2010-01-22T22:37:00.003+02:00

insanların yüzde doksanı yaşamaz; sadece vardırlar oscar wilde

2009-10-01T20:54:00.003+03:00

Neredesin Firuze

YA EVDE YOKSAN CEMAL SAFİ

Aşkınla ne garip hallere düştüm.
Her şeyim tamam da bir sendin noksan,
Yağmur taş demeden yollara düştüm.
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Elbisem gündelik,pabucum delik,
Haberin olsa da sobayı yaksan.
Yağmur iliğime geçti üstelik,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Sarhoşsan kapıyı çaldığım anda,
Fahişeler gibi açık saçıksan,
Bir de ufak rakı varsa masan da,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Bakkala gitmeme lüzum kalmasa,
Durumu anlardın,takvime baksan,
Allah vere misafirin olmasa,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Kıvırcık marulun vardır inşallah,
Bir salata yapsan,bol limon sıksan,
Senin de iştahın iyi maşallah,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Sabahlara kadar içsek,sevişsek,
Ne ben işe gitsem,ne sen ayıksan,
Derin bir uykunu içine düşsek,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Ne kadar üşüdüm,nasıl acıktım,
İlk önce sıcacık banyoya soksan,
Sanırsın şu anda denizden çıktım,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Yanlış mı aklım da kaldı acaba?
Muhabbet sokağı numara doksan,
Boşa mı gidecek ,bu kadar çaba,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

Ya yolu kaybettim,ya ben kayboldum,
Ne olur bir yerden karşıma çıksan,
Tepeden tırnağa sırılsıklamım,
İçim ürperiyor ,ya evde yoksan .

2009-09-25T22:34:00.000+03:00

2009-09-24T22:35:00.000+03:00

2009-09-24T22:34:00.000+03:00

2009-09-24T22:33:00.000+03:00

2009-09-24T22:09:00.006+03:00

2009-09-06T21:44:00.003+03:00

Alın verin ekonomiye can verin

2009-08-25T16:05:00.002+03:00

2009-08-22T22:55:00.004+03:00

MUSLUM GURSES

Esat Kabakli

Ruhi Su

Altın Hızma Mülayim

Altın hızma mülayim
Seni Hak'tan dileyim
Yaz günü temmuzda
Sen terle ben sileyim
Gün gördüm, günler gördüm
Seni gördüm şad'oldum

Altın hızma incidir
Gömleği nar incidir
Benim lal olmuş dilim
Ne dedim yar incinir
Gün gördüm, günler gördüm
Seni gördüm şad'oldum

Altın hızma tumağa
Yanaşıp al yanağa
Güzel gel görüşelim
Men gidirem ırağa
Gün gördüm, günler gördüm
Seni gördüm şad'oldum

Kerkük Opera Sanatçıları

2009-08-22T22:36:00.000+03:00

Leonard Cohen Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic 'til I'm gathered safely in
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
Let me feel you moving like they do in Babylon
Show me slowly what I only know the limits of
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the wedding now, dance me on and on
Dance me very tenderly and dance me very long
We're both of us beneath our love, we're both of us above
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

Dance me to the children who are asking to be born
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
Dance me to the end of love

Dance me to your beauty with a burning violin
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love

2009-08-22T22:20:00.002+03:00

Santa Esmeralda Don't Let Me Be Misunderstood

Baby, do you understand me now
Sometimes I feel a little mad
But don't you know that no one alive
Can always be an angel
When things go wrong I seem to be bad
But I'm just a soul whose intentions are good
Oh Lord, please don't let me be misunderstood
Baby, sometimes I'm so carefree
With a joy that's hard to hide
And sometimes it seems that all I have do is worry
Then you're bound to see my other side
But I'm just a soul whose intentions are good
Oh Lord, please don't let me be misunderstood
If I seem edgy I want you to know
That I never mean to take it out on you
Life has it's problems and I get my share
And that's one thing I never meant to do
Because I love you
Oh, Oh baby don't you know I'm human
Have thoughts like any other one
Sometimes I find myself long regretting
Some foolish thing some little simple thing I've done
But I'm just a soul whose intentions are good
Oh Lord, please don't let me be misunderstood
Yes, I'm just a soul whose intentions are good
Oh Lord, please don't let me be misunderstood
Yes, I'm just a soul whose intentions are good
Oh Lord, please don't let me be misunderstood

2009-08-08T11:47:00.002+03:00

2009-08-02T20:59:00.000+03:00

Watchmen

2009-08-02T20:49:00.002+03:00

Seven Samurai Akira Kurosawa

2009-07-30T14:52:00.000+03:00

2009-07-28T23:04:00.001+03:00

2009-07-28T13:11:00.001+03:00

George Orwell Hayvan Çiftliği / Animal Farm

2009-07-28T11:19:00.001+03:00

2009-07-27T22:29:00.003+03:00

Nancy Sinatra Bang Bang

I was five and he was six
we rode on horses made of sticks
he wore black and i wore white
he would always win the fight
bang, bang
he shot me down
bang, bang
i hit the ground
bang, bang
that awful sound, bang bang, my baby shot me down.
seasons came and changed the time, when i grew up i called him mine
he would always laugh and say remember when
we used to play bang bang i shot you down bang
bang you hit the ground bang bang that awful sound
bang bang i used to shoot you down
music played and people sang
just for me the church bells rang
now he's gone i don't know why
and to this day sometimes i cry
he didn't even say goodbye he didn't take the time to lie
bang, bang
he shot me down, bang bang
i hit the ground
bang, bang that awful sound, bang bang
my baby shot me down.

2009-07-27T22:22:00.001+03:00

Battle Without Honor Or Humanity

2009-07-26T21:37:00.001+03:00

İmam bayıldı profesörü Yılmaz Özdil Hürriyet

Bir ilan...

Batman Üniversitesi vermiş.

Gazetelerde yayınlandı:

"Öğretim üyesi alınacak."

*

Sonra da, üniversitede bulunmadığı için, yani eksik olduğu için, acilen alınması gereken öğretim üyelerinin sıfatları ve uzmanlıkları sıralanmış.

*

Profesör (Kimya)

Profesör (Edebiyat)

Doçent (Tarih)

Doçent (Psikoloji)

Doçent (Elektrik)

Doçent (Edebiyat)

Doçent (Batı Dilleri)

Doçent (Türk Dili)

Doçent (Bilgisayar)

Doçent (Makine)

Yardımcı Doçent (Elektrik)

Yardımcı Doçent (Psikoloji)

Yardımcı Doçent (Biyoloji)

Yardımcı Doçent (Makine)

Yardımcı Doçent (Kimya)

Yardımcı Doçent (Organik Kimya)

Yardımcı Doçent (Fizik)

Yardımcı Doçent (Tarih)

Yardımcı Doçent (Botanik)

Yardımcı Doçent (Zooloji)

Yardımcı Doçent (Biyokimya)

Yardımcı Doçent (Yakınçağ Tarihi)

Yardımcı Doçent (TC Tarihi)

Yardımcı Doçent (Arap Dili)

Yardımcı Doçent (Edebiyat)

Yardımcı Doçent (İnşaat)

Yardımcı Doçent (Petrokimya)

Yardımcı Doçent (Sekreterlik)

Yardımcı Doçent (Tıbbi Laboratuvar)

Yardımcı Doçent (Diş Protez)

Yardımcı Doçent (Termodinamik)

Yardımcı Doçent (Elektronik)

*

Üniversiteyi kurmuşlar, ne profesörü var, ne doçenti, ne yardımcı doçenti... Üstelik, bu üniversite 2 sene önce kuruldu...

Hálá "acilen" arıyorlar!

*

Ayıptır, ayıp.

2009-07-26T21:09:00.000+03:00

Samurai Champloo

2009-07-26T20:58:00.001+03:00

Afro Samurai

2009-07-26T20:53:00.001+03:00

Samurai Jack

Long ago, in a distant land, I, Aku, the shape-shifting master of darkness, unleashed an unspeakable evil.

But a foolish samurai warrior, wielding a magic sword, stepped forth to oppose me.

Before the final blow was struck, I tore open a portal in time, and flung him into the future, where my evil is law.

Now the fool seeks to return to the past, and undo the future that is Aku.

Gotta get back
Back to the past
Samurai Jack
Watch out
Gotta get back
Back to the past
Samurai Jack
Jack Jack Jack Jack Jack
Gotta get back
Back to the past
Samurai Jack
Watch out
Gotta get back
Back to the past
Samurai Jack
Jack Jack Jack Jack
Gotta get back
Jack Jack Jack Jack
Watch out
Gotta get back
Jack Jack Jack
Samurai Jack
Jack Jack Jack Jack!

2009-07-24T22:28:00.002+03:00

1- Savaş ve Barış / Lev Tolstoy
2- 1984 / George Orwell
3- Ulysses / James Joyce
4- Lolita / Vladimir Nabokov
5- Ses ve Öfke / William Faulkner
6- Görülmeyen Adam / Ralph Ellison
7- Deniz Feneri / Virginia Woolf
8- İlyada ve Odysseia / Homeros
9- Gurur ve Önyargı / Jane Austen
10- İlahi Komedya / Dante Alighieri
11- Canterbury Hikâyeleri / Geoffrey Chaucer
12- Gulliver’in Gezileri / Jonathan Swift
13- Middlemarch / George Eliot
14- Ruhum Yeniden Doğacak / Chinua Achebe
15- Çavdar Tarlasında Çocuklar (Gönülçelen) / J. D. Salinger
16- Rüzgâr Gibi Geçti / Margaret Mitchell
17- Yüzyıllık Yalnızlık / Gabriel Garcia Marquez
18- Muhteşem Gatsby / F. Scott Fitzgerald
19- Madde 22 / Joseph Heller
20- Sevgili / Toni Morrison
21- Gazap Üzümleri / John Steinbeck
22- Geceyarısı Çocukları / Salman Rüşdi
23- Cesur Yeni Dünya / Aldous Huxley
24- Mrs. Dalloway / Virginia Woolf
25- Native Son / Richard Wright
26- Amerika’da Demokrasi / Alexis de Tocqueville
27- Türlerin Kökeni / Charles Darwin
28- Herodot Tarihi / Heredot
29- Toplum Sözleşmesi / Jean-Jacques Rousseau
30- Kapital / Karl Marx
31- Prens / Niccolo Machiavelli
32- İtiraflar / St. Augustine
33- Leviathan / Thomas Hobbes
34- Pelopponnes Savaşlarının Tarihi / Tukididis
35- Yüzüklerin Efendisi / J. R. R. Tolkien
36- Winnie the Pooh / A.A Milne
37- Aslan, Cadı ve Dolap / C.S Lewis
38- Hindistan’a Bir Geçit / E. M. Forster
39- Yolda / Jack Kerouac
40- Bülbülü Öldürmek / Harper Lee
42- Otomatik Portakal / Anthony Burgess
43- Ağustos Işığı / William Faulkner
44- Siyah İnsanların Ruhları / W. E. B. Du Bois
45- Engin Sargasso Denizi / Jean Rhys
46- Madam Bovary / Gustave Flaubert
47- Kayıp Cennet / John Milton
48- Anna Karennina / Leo Tolstoy
49- Hamlet / William Shakespeare
50- Kral Lear / William Shakespeare
51- Othello/ William Shakespeare
52- Soneler / William Shakespeare
53- Çimen Yaprakları / Walt Whitman
54- Huckleberry Finn’in Maceraları / Mark Twain
55- Kim / Rudyard Kipling
56- Frankenstein / Mary Shelley
57- Süleyman’ın Şarkısı / Toni Morrison
58- Guguk Kuşu / Ken Kesey
59- Çanlar Kimin İçin Çalıyor? / Ernest Hemingway
60- Mezbaha 5 / Kurt Vonnegut
61- Hayvan Çiftliği / George Orwell
62- Sineklerin Tanrısı / William Golding
63- Soğukkanlılıkla / Truman Capote
64- Altın Defter / Doris Lessing
65- Kayıp Zamanın İzinde / Marcel Proust
66- Büyük Uyku / Raymond Chandler
67- Döşeğimde Ölürken / William Faulkner
68- Güneş de Doğar / Ernest Hemingway
69- Ben, Claudius / Robert Graves
70- Yalnız Bir Avcıdır Yürek / Carson McCullers
71- Oğullar ve Sevgililer / D. H. Lawrence
72- Kralın Adamları / Robert Penn Warren
73- Git Onu Dağda Anlat / James Baldwin
74- Charlotte’un Sevgi Ağı / E.B. White
75- Karanlığın Yüreği / Joseph Conrad
76- Gece / Elie Wiesel
77- Tavşan Kaç / John Updike
78- Masumiyet Çağı / Edith Wharton
79- Portnoy’un Feryadı / Philip Roth
80- Bir Amerikan Trajedisi / Theodore Dreiser
81- The Day of the Locust / Nathanael West
82- Yengeç Dönencesi / Henry Miller
83- Malta Şahini / Dashiell Hammett
84- Kuzey Işıkları Üçlemesi / Philip Pullman
85- Death Comes for the Archbishop / Willa Cather
86- Düşlerin Yorumu / Sigmund Freud
87- Henry Adams’ın Eğitimi / Henry Adams
88- Mao’dan Sözler / Mao Zedong
89- Dinsel Deneyim Çeşitleri / William James
90- Brideshead Revisited / Evelyn Waugh
91- Sessiz Bahar / Rachel Carson
92- İstihdam, Kazanç ve Para Genel Teorisi / John Maynard Keynes
93- Lord Jim / Joseph Conrad
94- Goodbye to All That / Robert Graves
95- The Affluent Society / John Kenneth Galbraith
96- Söğüt Ağaçlarındaki Rüzgâr / Kenneth Grahame
97- Malcolm X’in Otobiy. / Alex Haley ve Malcolm X
98- Eminent Victorians / Lytton Strachey
99- Renklerden Mor / Alice Walker
100- İkinci Dünya Savaşı / Winston Churchill

2009-07-24T21:22:00.002+03:00

Özgü Namal Çapkın Kız (Güneşin Oğlu)

2009-07-22T22:33:00.001+03:00

2009-07-22T22:30:00.001+03:00

Siyah Kuğu

Nassim Nicholas Taleb

2009-07-22T22:22:00.001+03:00

tarantino

2009-07-22T22:13:00.002+03:00

The Animals - Don't Let Me Be Misunderstood (1965)

Bebek, bilmiyormusun ki ben sadece bir insanım
Benim de diğerleri gibi fikirlerim var bazen kendimi bulurum
Oh aman tanrım,pişmanım yaptığım bazı aptal şeylerden dolayı

Ben sadece maksadı iyi olanın ruhuyum
Oh aman tanrım,beni yanlış anlaşılmış durumuna düşürme
Lütfen beni yanlış anlaşılmış durumuna düşürme

Bebek,beni şimdi anlıyormusun?
Kendimi bir parça çılgın hissederim
Fakat bilmiyormusun ki,hiç bir canlı her zaman bir melek olamaz
Bazı şeyler yanlış gittiğinde kötü görünürüm

Çünkü ben sadece maksadı iyi olanın ruhuyum
Oh aman tanrım,beni yanlış anlaşılmış durumuna düşürme

Bebek,bazen o kadar sorumsuzum ki
Gizlemesi çok zor olan bir neşeyle
Bazen bütün yaptıklarım endişeli görünür
Sen o zaman benim diğer yanımı görmenin sınırına gelirsin

Eğer sinirli görünürsem
Seni bilmek,tanımak isterim
Sana tahammül edemediğim anlamına gelmez bu
Hayatın kendi problemleri var
Ve ben kendi payıma sahibim
Ve asla yaparım demediğim bir şey bu
çünkü seni seviyorum.

2009-07-02T10:34:00.004+03:00

Kara önlük, beyaz yaka güzeldir Atılgan Bayar Akşam

Elif 7 yaşında.Havuz almak için para biriktiriyor.

Sakın benim yaptığım hatayı yapıp ona, 'havuz da alınır mı,' diye sormayın...

Anne ve babası görevli olduğu için yaşadığı yazlık sitede 'çalışanların ve ailelerinin havuza girmesinin memnu' olduğunu öğrenebilirsiniz...

Dilerseniz, evin içine konulabilen plastik bir şişme havuzun 75 liraya alınabildiğini de öğrenirsiniz.
Zihninizde çözemediğiniz bir havuz problemi dolaşıp dururken tam...

Milli Eğitim Bakanı Nimet Çubukçu'nun 'kara önlükleri kaldırarak çocukları özgürleştirmek için çalıştığı' haberini alabilirsiniz.

Demek ki, Türkiye'nin tüm yoksul çocukları 'pırtık bir merserize kazak ile pırıltılı Benetton arasındaki 7 çıldırtan farkı öğrenme özgürlüğü'ne kavuşacak pek yakında, dersiniz kendi kendinize...

Tabii , Milli Eğitim Bakanı, çocuklar hayatın gerçekleriyle erken yaşta tanışsınlar, istiyor olabilir. Benetton için para biriktirmeye başlayarak aile ekonomisini erken yaşta öğrenebilirler, diye düşünülmüş olması da pekala mümkündür...

Veya tam olarak şöyle de düşünülmüş olabilir:

'Bir kapıcı çocuğunun, aynı apartmanda oturan ve aynı sınıfta eğitim gören yaşıtlarının eskilerini giydiğinin bütün sınıf arkadaşlarına teşhir edilmesi, çocuklardaki dayanışma duygularını kesin surette güçlendirecektir.'

...

Sayın Bakan'ın bir an önce kendisine gelip, bu uçuk fikirden kurtulmasını diliyorum.

Çocuklara eşit doğmadıklarını gözlerine sokarak göstermenin anlamı yok.

Onlar da biliyorlar bal gibi eşit doğmadıklarını.

Gelir dağılımında uçurumlar bulunan bir ülkede, eğitim saatlerinin öfke, kıskançlık ve üzüntü ile doldurulmasının özgürlüğe faydası epeyce tartışmalı olacaktır.

...

Tamam biz de biliyoruz, eşitliğin gerçeklikle pek de yakın olmayan bir kavram olduğunu....

Ama 'adelet'in öyle olmadığına, en somut soyutlama olduğuna inanıyoruz.

Ve eğitimde 'adalet'in zayıf olanı korumakla mükellef olmasını istiyoruz.

...

Sayın Bakan'ın bir an önce kendisine gelip, bu uçuk fikirden kurtulmasını bir kez daha diliyorum.

Aksi halde, ilk 23 Nisan bayramında pırtık merserize kazaklı, poturlu, yamalı çocuklar ile, markalı şık çocukların karışımını 'bir demokrasi manzarası' olarak izlemek zorunda kalacağını hatırlatmak benim gazetecilik görevim.

Tabii, 'pırtık merserize kazak'lıların kameralar karşısında bayram etmesi 'memnu' ilan edilmez ise...

(belki de doğru olan çocuklara eşit doğmadıklarını göstermektir)

2009-06-23T09:57:00.001+03:00

Prof.Randy Pausch Son Ders

2009-06-09T18:52:00.000+03:00

2009-06-09T18:51:00.000+03:00

2009-06-09T18:50:00.002+03:00

2009-06-09T12:09:00.001+03:00

2009-05-30T12:45:00.004+03:00

2009-05-23T18:21:00.002+03:00

2009-05-22T12:29:00.000+03:00

2009-05-22T12:02:00.002+03:00

Snow Angel

like.no.other

2009-05-22T11:50:00.002+03:00

Fırtına

2009-05-20T12:25:00.000+03:00

Bitmeyen Yolculuk 1919 Ümit Eren Yurtsever KorsanHaber

“Yürüyorum gündüz gece”

Aşık Veysel

Türklerin göç hareketleri, ilkçağlarda başladı, ortaçağların sonlarına kadar sürdü. Bu dönem içinde birçok Türk boyları, Orta Asya'dan Hindistan, Uzakdoğu, Orta Avrupa ülkelerine göç ettiler. Bu göçler sonunda birçok Türk devleti kuruldu.1071'de Sultan Alparslan'ın Bizans'ı yenmesinden sonra, Türkler, büyük kafileler halinde Anadolu'ya yerleştiler. XIII. yüzyıldaki Moğol istilâsından kaçan bir kısım Türk aşiret ve boyları, İran yoluyla, Anadolu'ya geçtiler. Bu göçler sırasında geçtikleri yerlerde, devletler kurdular. Göç hareketi, XV. yüzyıla kadar sürdü ve on milyona yakın Türk, yurt değiştirdi.

Bitmeyen YOLCULUK. Ne çok yer, ne çok “YOL” ve bu yolda kalan, ölen, savaşan ne çok insan.

Bu YOLCULUK; 19 Mayıs 1919 Atatürk’ün Samsuna çıkışı ile yeni bir boyut aldı,
Havza Genelgesi
Amasya Genelgesi
Erzurum Kongresi
Balıkesir Kongresi
Sivas Kongresi
Amasya görüşmesi
Heyet-i Temsiliyenin Ankara’ya Gelmesi
Son Osmanlı Mebusan Meclisi ve Misak-ı Milli Kararları
T.B.M.M.’nin Açılışı ( 23 Nisan 1920 )
Büyük Taarruz ve Başkomutanlık Meydan Savaşı
Cumhuriyetin ilanı (29 Ekim 1923) ile devam etmektedir.

Atatürk, Odysseus gibi ölüler ülkesine gitmiş, bilge Tiresias'ı bulup, İthaka'ya, evine dönüş yolunu öğrenmiştir. Savaşlar, cephede geçen onca yıl yani ölüm diyarına yapılan yolculuk, eve dönüş yolunu bulmak amacıyla yapılmıştır. Ancak dönülen ev, hiçbir zaman sorunsuz, rahat bir "yuva" olmamıştır. Atatürk, İthaka'ya (Anadolu’ya) dönmeyi başardığında, bulduğu şey onu zenginlikle bekleyen bir yapı değildir. Cehalet, eğitimsizlik, fakirlik, ve Osmanlı İmparatorluğunun yıkılışıyla oluşan yasın tutulmasını sağlayacak yeni bir yolculuk. Sürekli yolda olmak, dönmemek değişmek.

Görülüyor ki bu yolculuk büyüyerek gelişmekte, ama kendine bir şeyler katmada eksik olan yapılar var. Biz bu büyümeyi, ya tüm yaşamını ulaşılamaz bir anne saplantısı üzerine kurarak, her davranışıyla rahmin güvenli, sıcak, koruyucu ortamına geri kaçmaya çalışarak , hayatını bir cenin olarak sürdürme bizim toplumsal bilinç altımızın rengi olacak, ya da başka bir yol seçip babanın düzenine uyum sağlayıp ikinci sınıf bir kahraman, sıradan bir nevrotik olarak kalmaya mahkum olacağız. Ya da üçüncü bir yol anlamlı bir “Demokrasi psikoterapisi” sürecine dahil olacağız. Demokrasi yolunda "tedavi" olamazsak başladığımız gibi, bütün bir tarihin, savaş ve yıkım dolu bir varoluşun acı dolu yükünü taşımaya, melankolik olmaya devam edeceğiz. Bülent Ortaçgil'’in; ”Her gün bir parçamız kopar yolculuk boyunca Her gün bir parçamız kopar ama seninki çok büyük”, değişinde ki gibi hep yolda bir parçamız koparak büyürüz. Yolculuk, aynı zamanda geçmişin, gittiğin ve geride bıraktıkların yasını da tutmak demektir. Yas tutarak geçmişte yaşadıklarımızı “tutma", yolculuğu “simgeleştirme" ve bu yolla “dönüştürme" işlevlerini gerçekleştirerek toplumsal bir değişime gireriz. Demokrasimizin sorunu olan “simgeleştirememe” (insan hakları,hukuk vb) hep bir kayıp ve bu kaybın yasını tutamama deneyimiyle ilişkili olduğunu bilmemiz gerekiyor. YAS tutamayan ve KAYIP yaşayamayan toplum “ötekine” yatırım yapamaz. Bana göre demokrasi “ÖTEKİ” ne yatırım yapmaktır.

Pierre Kaufmann Psychanalyse et théorie de la culture (1985; Psikanaliz ve Kültür Kuramı) başlıklı kitabında, ısrarla çizdiği gibi, kültürün tüm betilerinin aktarım ilişkisinde kendini kanıtladığını, yani temelini “ötekiyle” ilişkide bulduğunu belirtiyor. Kaufmann bu sorulara Sigmund Freud’un yapıtından yola çıkarak yanıtlar arıyor. Freud, Fliess’e yazdığı 12 Aralık 1897 tarihli mektubunda “iç-ruhsal mitlerin neler olduğunu tasarlayabilir misin?” diye sorar. Ve şöyle sürdürür: “Bireyin, ruhsal yapısı hakkındaki o müphem algısı düşünce yanılsamaları oluşturarak dışarıya, ve geleceğe, öteye yansıtılır. Ölümsüzlük, ödüllendirilme, insan hakları, farklılıklar, hukuk, tüm öteler ruhsal içerimizin tasarımlarıdır.” Düşüncenin ilk ortaya çıkışı hukuk, sanat ve din gibi büyük kültürel kurumların gelişimi için bir öznel ana rahmi oluşturacaktır. Ötekiyle ilişkinin her karmaşık anı, farklılığın vurgulanmasını sağlar. Öteki hem gereksinimimiz için hem arzumuz için zorunludur.

İnsan yavrusu ilişkiye girdiği ‘öteki’ ve ‘ötekiler’in gözündekilerin ortalaması olmayı dil ve lisan aracılığı ile öğrenir. İlişkiye girdiğimiz ‘öteki’, kendimizi bulduğumuz, gördüğümüz ve tanıdığımız aynadır.

İnsanlaşma yolculuğunun vazgeçilmez öğesi bu eşduyumsal ortamdır. Bebek ‘ayna-öteki’ye bakarak hem varolduğunu anlar ve özümser, hem de onun ‘göz’ünden ve ‘söz’ünden kendini görerek ve bu görüşü ve sözü, özünde varolanlar ile kaynaştırıp- içselleştirerek kişiliğini oluşturur. Bunun tanımı “TAM DEMOKRASİ” dir.

Türkiye nin sorunu kendisine seçtiği mekanda yani “YOLCULUK” ta. İstanbul’un mekanı var mı ? yok bir ucu Kocaeli’nde, bir ucu Tekirdağ’ da. İstanbul’un mekanı “YOLCULUK”. Türkiye’nin sorunu da bu. Ona mekan (ABD, Avrupa Birliği, Asya, Rusya, Çin, Avrasya) aramayın. Mekanı “Tam Demokrasi” olmalı.

Asıl sorun bu yolculukta Atatürk’ün yaptığı kılavuzluğu şimdi kim yapacak?

YOLCULUK devam edecektir. Türklerin mekanı Anadolu değil, “YOLCULUKTUR”. Hep düşünmüşümdür neden caddelerimiz ünlü? Bağdat caddesi, istiklal caddesi, Teşvikiye, Alsancak, Kordon, Tunalı Hilmi ve Anadolu’daki birçok Cumhuriyet isimli caddeleri ama hiç meydanlarımız meşhur değil yada toplumsal olarak kullanılmaz, günlük hayatın bir parçası değiller. Avrupa da meydanlar ünlü iken bizde neden caddeler?

2009-05-14T20:44:00.002+03:00

Benim Hala Umudum Var MFÖ Herşey Çok Güzel Olacak

Benim hala umudum var
İsyan etsemde istedigim kadar
İnat etsem bile bırakmazlar sahibim var.

Benim hala umudum var
seviyorlar bazen soruyorlar
hayran hayran seyret ister katıl ister vazgeç

güzel günler bizi bekler
eyvellah dersin olur biter
Güzel günler bizi bekler
eyvellah dersin gecer gider

boyun büküp önünde aglasam sessizce
su garip gonlum affolur mu
bu fırtına durulur mu benden adam olur mu
korkarım aşka zararım dokunurmu

Elveda sana yeter tamam
bitsin artık bu dram,bu fotoroman
ham meyvayız hala koparmıþlar dalımızdan

güzel günler bizi bekler
eyvellah dersin olur biter
güzel günler bizi bekler
eyvellah dersin gecer gider

2009-05-11T18:04:00.002+03:00

2009-05-11T14:28:00.000+03:00

Anbepli Kebapçının Reklam Broşürü

Diyet, perhiz, rejim gibi faaliyetler hedefte Türk delikanlılarının ve genelde de Türk milletinin devamını engellemek için dış mihraklar tarafından gündeme getirilmiş şuurlu bir düzmecedir. Gaye, eskiden bir koyunu, bir oturuşta götüren dev gibi babayiğit atalarımızı ve tarlada doğum yaptıktan sonra bebeğini kundaklayıp, elde orak tarlada çalışmaya devam eden Türk kadınlarını; kalori hesaplayan, hapşırınca yatağa giren, fitness ve aerobik yapan çıtkırıldım tiplere dönüştürmek ve Türkleri Çinliler, Japonlar gibi sıska, zayıf ve sağlıksız bir ırk haline getirmektir.

İcabi halinde 240 kiloluk top mermisini tek başına namluya süren bir babayiğidin, kalori hesaplayan, yoğurtlu kebabi reddeden bir züppe haline getirilmesinden daha büyük bir soykırım olabilir mi?

İç yağının, kuyruk yağlarının, anamızın Vita yağının kolestrol yaptığı palavradır.

Kolestrol, kebapları yedikten sonra iki şise soda içerek ayarlanabilecek bir gaz durumudur. Sakın bu oyuna düşmeyin.

Feminizm, kadın hakları, çevre şuuru ve eşitlik adı altında Türk kızlarının akılları çelinerek, yemek yapmayı bilmeyen, bizim istikbalimiz olan yavrularını, abuk subuk yiyeceklerle yetiştirecek, damak zevki gelişmemiş, sunta kılıklı diyet bisküvilerini yiyecek sanan bir hale getirmişlerdir.

Ayrıca kör olası dış mihraklar, bu kızlarımıza kebap, soğan, çiğ köfte vb. Lezzetleri yiyen, bardak bardak şalgam suyu içen yiğitlerimize hanzo-kıro gibi sıfatlar takmayı öğretmişlerdir.

Ayrıca son yıllarda moda gibi gösterilmeye çalışılan Çin mutfağı diye birşey yoktur. Bu sözde mutfak, acaip zerzevat ile acaip mahlukatın, wog adı verilen bir tencerede yarı pişmiş yarı çiğ olarak hazırlanıp insanlara eziyet olsun diye sopalarla yenmesinden ibaret bir hokkabazlıktır. Sakın kanmayın, sakın yemeyin. Helal değildir!

SİZ KEBAP, CİĞER KAVURMA,NOHUTLU DÜRÜM, BEYRAN VE MİS GİBİ FISTIKLI BAKLAVA YEYİN.

Unutmayın su uyur, düşman uyumaz!

2009-05-11T14:26:00.001+03:00

Geniş ve boş bir araziye geceleri göz kulak olacak, bir bekçi işe alınır.

İş talimatı için bir planlama birimi kurulur ve planlamayı yapmak üzere, iki kişi işe alınır.

Kontrolü için iki denetmen işe alınır, biri denetim yapar diğeri raporları yazar.

Maaşları için bir muhasebeci şefi, bir katip, bir de istatikçi işe alınır.

Bunlardan sorumlu olsun diye bir müdür ve iki de müdür yardımcısı işe alınır.

Ülkede ekonomik kriz çıkarsa bütçedeki masrafları kısmak için bekçi işten çıkartılır.

2009-05-06T18:03:00.001+03:00

Bir Tarantino filmi olarak Türkiye Tuna Kiremitçi Vatan

Tarantino, Frenk diyarının en namlı rejisörlerinden. Filmlerinde şiddeti o kadar abartır ki bir yerden sonra normal karşılamaya başlarsınız.

Fazla seyredince uçan kelleler, kopan kollar, fışkıran kanlar sanki günlük olaylarmış gibi gelmeye başlar. Mesela, “Kill Bill” filminde beş manyak, bozkırın ortasındaki düğünü basar ve kim varsa öldürür.

Seyrederken “yuh” dersiniz: “Bu kadar da olmaz.”

Ama film ilerledikçe alıştığınızı hissedersiniz. Tarantino’nun en pis tarafı da budur zaten. Yani şiddeti normal bir şeymiş gibi göstermesi.

***

Geçen hafta trafikte Trabzonlu bir gençle takışacak oldum. Daha doğrusu, bindiğim taksinin sürücüsü takıştı, ben araya girmek istedim ve gördüm günümü.

Son hatırladığım, delikanlının “defol git geldiğin Balkanlara, yabancı kopek!” diye bağırarak levyeyi üstüme sallamasıydı.

Allah’tan araya taksiciyle çocuğun annesi girdiler de kelleyi kurtardık.

Çocuk beni tanımıyordu. Sadece tipime bakıp “onlardan” olmadığımı anlamış ve bu yüzden beynime levye indirme hakkını kendisinde bulmuştu.

***

Mardin’deki olay bir kez daha kanıtladı ki, bizler aslında bir Tarantino filminde yaşıyoruz.

Trafikte takıştığım Trabzonlu delikanlı bana gösterdi ki hepimiz her an bir Tarantino kahramanına dönüşebiliriz.

Bu iki olayın bende yarattığı genel kanı, Tarantino filmine benzeyenin sadece ikinci evliliğim olmadığı.

Memleket olarak benziyoruz üstadın eserlerine.

En kötüsü de, Tarantino değilse kim yazıyor bu senaryoları, onu bir türlü bulamıyoruz.

2009-05-06T14:41:00.000+03:00

2009-05-06T12:19:00.001+03:00

Palomar Italo Calvino Can Yayınları

Dünyanın kendisi olmaksızın nasıl olacağını görmek için, bundan böyle sanki ölmüş gibi davranmaya karar veriyor Bay Palomar. Bir süredir, kendisiyle dünya arasındaki ilişkilerin eskisi gibi olmadığının farkında; eskiden, kendisinin de dünyanın da birbirlerinden birşeyler beklediklerini sanırken, şimdi, iyi ya da kötü, neyin beklendiğini, ya da bu beklentinin kendisini sürekli olarak korkulu bir sıkıntı içine sokan gerekçesini ansımıyor.

Artık kendi kendine, dünyanın ona neler hazırlamakta olduğu sorusunu sormadığı için, Bay Palomar'ın şimdi bir rahatlama duygusu duyması ve ayrıca artık kendisiyle ilgilenmeyecek olan dünyanın rahatlamasını da farketmesi gerekiyor. Ama işte bu dinginliğin tadına varma beklentisi, Bay Palomar'ı sıkıntıya sokmaya yetiyor. Kısacası, ölü olmak, sanıldığı kadar kolay değil. Her şeyden önce, ölü olmakla, burada olmamayı birbirine karıştırmamak gerekiyor; burada olmamak, doğumdan önceki sınırsız zaman bölümünü kapsadığı gibi, ölümü izleyecek yine sınırsız zamanın görünürde karşılığı. Gerçekten de, doğmadan önce, gerçekleşmesi söz konusu olacak ya da olmayacak sonsuz sayıda olasılık arasında bulunuyoruz, oysa bir kez ölünce, ne (artık tümüyle malı olduğumuz ama üzerinde hiçbir etkimizin kalmadığı) geçmişte, ne de (üzerinde etkimiz olsa da, bize yasaklanan) gelecekte gerçekleşebiliyoruz. Bir şeyi ya da bir kişiyi etkileme yeteneği oldum olası sınırlı olduğu için, aslında Bay Palomar'ın durumu daha kolay; dünya pekala onsuz edebilir, o da kendini rahat rahat alışkanlıklarını bile değiştirmeksizin, ölmüş sayabilir. Sorun, yaptığının değişmesinde değil, var oluşunun ve özellikle de dünyaya oranla var oluşunun değişmesinde. Eskiden onun için dünya, dünya artı o demekti; şimdi, o, artı onsuz dünya söz konusu. Onsuz dünya, sıkıntıların sonu anlamına mı gelecek? Olayların, onun varlığından ve tepkilerinden bağımsız olarak, onu ilgilendirmeyen bir yasaya ya da bir gereksinmeye ya da özel bir nedene göre gerçekleştikleri bir dünya? Dalga, su yüzeyine yakın kayalara vuruvor ve kavayı ovuvor, bir başka dalga çıkageliyor, bir başkası, bir başkası daha; o, orada olsa da, olmasa da her şey gerçekleşmeyi sürdürüyor. Ölü olmanın rahatlığı şu olmalı: Var oluşumuz demek olan o kaygı lekesi silindikten sonra, önem taşıyan tek şey, nesnelerin serinkanlı bir dinginlikle güneşin altında yayılmaları, birbirlerini izlemeleri. Her şey dingin ya da dingin olma eğiliminde, kasırgalar, depremler, yanardağ püskürmeleri bile. Ama o da oradayken, dünya zaten böyle değil miydi? Her fırtına, daha sonranın sessizliğini içinde taşırken, bütün dalgaların kıyıya vuracakları ve rüzgarın gücünü yitireceği zamanı hazırlarken? Ölü olmak belki de, sonsuzluğa dek dalga olarak kalacak dalgaların okyanusuna geçmek; öyleyse denizin yatışmasını beklemek boşuna.

Ölülerin bakışı hep biraz küçümseyicidir. Yerler, durumlar, fırsatlar, aşağı yukarı, insanın daha önce bildikleri gibidir, bunları tanımak her zaman belirli bir doyum sağlar, ama aynı zamanda, tutarlı bir mantık gelişmesinin karşılığı olmaları durumunda, oldukları gibi kabul edilebilecek, irili ufaklı bir sürü değişiklik görülür. Ne var ki, bu değişiklikler rastgele ve düzensizdir, bu da rahatsızlık verir, çünkü gerekli olduğu sanılan bir düzeltme yapmaya kalkışılır hep, ama ölü olunduğu için yapılamaz. Bunun sonucunda, önemli olanın kendi geçmiş deneyimi olduğunu ve bunun dışında kalana fazla ağırlık verilmemesi gerektiğini bilen bir kişininkine benzer bir suskunluk, neredeyse bir sıkkınlık durumu takınılır. Çok geçmeden, egemen bir duygu ortaya çıkarak, her düşünceye kendini kabul ettirir: Bütün sorunların başkalarının sorunları, onların işleri olduğunu bilmenin rahatlatıcılığıdır bu. Artık hiçbir şey düşünmedikleri için, hiçbir şeyin ama hiçbir şeyin ölüleri ilgilendirmemesi gerekir; ahlaka aykırı gibi gelse de, ölüler bu sorumsuzlukta bulurlar neşelerini.

Bay Palomar'ın ruhsal durumu, burada anlatılanlara ne kadar yaklaşırsa, ölü olmak düşüncesi ona o denli doğal geliyor. Gerçi, henüz ölülere özgü olduğunu sandığı soylu ilgisizliği, ne her türlü açıklamanın ötesine varan bir gerekçeyi, ne de kendi sınırlarının, başka boyutlara açılan bir tünelinkine benzer ağzını bulabilmiş değil. Zaman zaman, bütün yaşamı boyunca, başkalarının yaptıkları her işte yanıldıklarını gördüğünde, onların yerinde olsaydı, kendisinin de daha az yanılmayacağını, ama bunun farkına varacağını düşündüğünde, hep kendisine eşlik etmiş olan sabırsızlıktan kurtulmuş olduğu yanılsamasına düşüyor. Oysa hiç de kurtulmuş değil; anlıyor ki, kendisinin ve başkalarının yanlışlarına karşı hoşgörüsüzlük, hiçbir ölümün silemeyeceği yanlışların kendileriyle birlikte yinelenecek. Öyleyse, en iyisi buna alışmak: Ölü olmak, Palomar için, artık değiştirmeyi umamayacağı kesin bir durumdaki kendisine eşit olma düşkırıklığına alışmak demek.

Palomar, tehlikelerin hep çok fazla oldukları, yararların ise kısa süreli olabildikleri gelecek yönünde değil de, öz geçmişin biçimini düzeltmek yönünde, dirinin durumunun, ölününküne oranla üstünlüğünü küçümsemiyor. (Meğer ki, insan kendi geçmişinden tümüyle hoşnut olsun; böyle bir durum ele alınmaya değecek ilginçlikte değildir.) Bir insanın yaşamı bir olaylar bütününden oluşur ve bunların sonuncusu bütünün tümünün yönünü değiştirebilir hala, öncekilerden daha önemli olduğu için değil, ama bir kez bir yaşama katılınca, olaylar tarih sırasına göre dizilmeyip, bir iç mimariye karşılık verdikleri için. Sözgelimi, insan olgunluk çağında kendisi için önemli bir kitap okuyup, "Bunu okumadan, nasıl yaşayabilirdim," ya da "Gençliğimde okumamış olmam, ne yazık," diyebilir, işte bu söylenenlerin fazla bir anlamı yoktur, özellikle de ikincinin, çünkü o kitabı okuduğu andan başlayarak, o kişinin yaşamı, o kitabı okumuş bir kişinin yaşamı olur ve kitabı erken ya da geç okumuş olmak bir önem taşımaz, çünkü okumadan önceki yaşam da, şimdi bu okumanın belirlediği bir biçimi almıştır.

Ölü olmayı öğrenmek isteyen biri için en zor adım budur: Öz yaşamının, tümüyle geçmişte, kapalı bir bütün olduğuna, artık hiçbir şey eklenemeyeceğine, ne de çeşitli öğeler arasındaki ilişkilere görünge değişikliği getirilebileceğine inanmak. Kuşkusuz, yaşamayı sürdürenler, yaşadıkları değişikliklere dayanarak, ölülerin yaşamına da değişiklikler getirebilirler, biçimi olmayana ya da bir başka biçimi olduğu izlenimini verene biçim verebilirler: Sözgelimi, yasalara karşı eylemleri nedeniyle kınanmış birinin başkaldırışını haklı bulabilirler, kendini sinir hastalığının ya da taşkınlığın kurbanı sanmış olan birini, ozanlığa, peygamberliğe yükseltebilirler. Ama bu değişiklikler özellikle diriler için önem taşırlar. Ölülerin bunlardan yarar sağlamaları çok zordur. Herkes, yaşadığından ve bunu yaşayış biçiminden oluşmuştur, kimse elinden alamaz bunu. Acı çekerek yaşamış olan biri, acısından oluşmuş olarak kalır; acısını almaya kalkışacak olurlarsa, artık o olmaz.

Bu nedenle Palomar, olduğu gibi kalma cezasına katlanamayan, ama ağırlık da etse, hiçbir şeyinden vazgeçmeye razı olmayan, hırçın bir ölü olmaya hazırlanıyor. Kuşkusuz, benliğin hiç olmazsa bir bölümünün gelecekte yaşamasını sürdürmesini sağlayan düzenekler de dikkate alınabilirler; bunlar özellikle iki takımda sınıflandırılabilirler: Benliğin kalıtımsal mal varlığı adını taşıyan bölümünü ardıllarına aktarmayı sağlayan biyolojik düzenekle, yaşamayı sürdürenin belleğine ve diline, en donanımsız bir insanın bile derlediği ve biriktirdiği o az ya da çok deneyimi aktarmayı sağlayan tarihsel düzenek. Kuşakların birbirlerini izlemeleri, yüzlerce, binlerce yıl boyunca yaşamayı sürdüren tek bir kişinin yaşamının evreleri olarak ele alınacak olursa, bu düzenekler tek bir bütün de sayılabilirler: Ama böylelikle, bireysel ölüm sorunu, insan soyunun, ne kadar geç gerçekleşirse gerçekleşsin, tükenmesine ertelenmiş olur.

Palomar kendi ölümünü düşünürken, daha şimdiden, insan türünün ya da türevlerinin ya da mirasçılarının son yaşayanlarının ölümünü de düşünüyor: Yakılıp, yıkılmış ve ıssız yerküreye, bir başka gezegenden gelen araştırmacılar ayak basıyorlar, piramitlerin hiyerogliflerinde ve elektronik bilgisayarların delikli fişlerinde saptadıkları izleri çözüyorlar; insan türünün belleği bu küllerden yeniden doğuyor ve evrenin oturulan bölgelerine doğru savruluyor. Böylece erteleye erteleye, yaşam betleğinin son somut dayanağı bir ısı dalgası düzeyine indiğinde, ya da atomlarım devinimsiz bir düzenin donmasında billurlaştırdığında, zamanın kendisinin de eskiyip, söneceği ana geliniyor.

"Eğer zaman tükenecekse, anı anına anlatılabilir bu -diye düşünüyor Palomar- ve her an, anlatılınca, öylesine genleşiyor ki, sonu görülmez oluyor." Yaşamının her anını anlatmaya koyulmaya ve hepsini anlatmadıkça da ölü olmayı düşünmemeye karar veriyor.

2009-05-05T21:05:00.000+03:00

Katliam ”GELİYORUM” Dedi odatv.com

Mardin Mazıdağı Bilge Köyü'ndeki katliam günler, aylar, yıllar öncesinden belliydi.
Katliam "geliyorum" dedi ama kimse duymadı.
Bazı çevreler katliamının sorumlusu olarak hemen koruculuk sistemini görüyorlar.
Meseleyi tek buna indirgemek ne kadar doğrudur?
Gelin google'da kısa bir haber turuna çıkalım...
Bakalım Mardin Katliamı'nın sebebi neymiş, görelim...

Tarih 20 Nisan 2009
İstanbul Çatalca Halaçlı Köyü'nde bir amca aynı soyadını taşıyan yengesi ve yeğenlerini silahla taradı: 6 ölü.

Tarih 28 Nisan 2009
Afyonkarahisar Şuhut İlçesi Karaören beldesinde yine akraba cinayeti. Pompalı silahla taranan aileden 8 kişi hayatını kaybetti.

Tarih 23 Nisan 2009
Adana'da enişte yengesi ve 10 yaşındaki yeğeninin boynunu keserek öldürdü.

Tarih 7 Nisan 2008
Tarsus'ta 2 kişi bir kahveye girip kağıt oynayan 4 kişinin kafalarına kurşun sıkarak öldürdü.

Tarih 4 Aralık 2007
Trabzon Çaykara Ulucami Köyü'nde 2'si çocuk 5 kişi akrabaları tarafından öldürüldü.

Tarih 5 Kasım 2007
İzmir Hatay semtinde aile içi şiddet 4 kişinin ölümüne neden oldu.

Listeyi uzatmaya gerek var mı?
Katliam gibi cinayetler Türkiye'nin her yanında işleniyor artık.
Hala töreydi, koruculuk sistemiydi diye ekrana çıkıp ahkam kesmeye gerek var mı?
Mardin Katliamı "geliyorum" diyordu.
Kimse görmedi.
Ve hala da görmek istemiyor.
Hala yok "TV dizilerinden etkileniyorlar" yok "Ergenekon-JİTEM cinayet işletiyor" gibi yüzeysel değerlendirmelerle sorunu göz ardı ediyoruz.
Sorunumuz 1960'lı yılların sonundan itibaren şiddette ısrar politikalarıdır.
Şiddet, siyasi ve kültürel hayatımızdan çıkarılmadığı sürece daha çok katliam gibi cinayetler izleyip dururuz.

2009-05-05T20:59:00.000+03:00

2009-05-05T12:23:00.002+03:00

Kelebek Cüneyt Benoyan Birgün

‘Kelebek’ başta da söylediğim gibi bir propaganda filmi, yani çekilir bir şey değil. Yine de herkese bu filmi görmelerini öneririm. Bir cemaatin kendisini nasıl gördüğünü ve göstermek istediğini öğrenmek açısından'Kelebek' bir propaganda filminin yöntemleriyle bir cemaatin dünya görüşü ve faaliyetlerini anlatıyor. Bu cemaat Mevlana’nın görüşlerinden etkilenmiş. Bunu filmin başlarında cemaatin, ya da tarikatın liderinin verdiği derslerden anlıyoruz. Cemaat/ tarikat Türkiye kökenli ama yurtdışında da faaliyetler yürütüyor: Filmde cemaat üyeleri Afganistan’da eğitim ve sağlık hizmetleri veriyor. Bu tarikatın ABD’yle yakın çok yakın ilişkisi var: ABD’den neredeyse kutsal topraklardan söz eder gibi söz ediyorlar. Tarikatın önemli hizmetlerinden biri de zaten ABD’ye öğrenci göndermek. Kendilerine adam kazanırken 'seni ABD’ye gönderebiliriz' havucunu etkin bir şekilde kullanıyorlar. Cemaat/tarikat terör konusunda eski ABD başkanı Bush’tan çok farklı düşünmüyor. 'Yangını çıkaranı' suçlamak söz konusu değil cemaat için. 'Yangının içine gençleri atan' El Kaide ve Taliban gibi örgütler tek suçlular. Komplo teorisyenlerinin 11 Eylül’ü ABD’nin tezgahlamış olabileceği yönündeki teorileri 'aman ağzımızdan yel alsın' tavrıyla bastırılıyor.

Bu cemaatin Türkiye’de Emniyet teşkilatıyla ya da polisle de özdeşleşmiş olduğunu görüyoruz. Filmin kahramanını, ki bir cemaat mensubudur ve vicdan muhasebelerini polisle paylaşmayı seçer, filmin önemli bir bölümünde polis montuyla otururken görürüz. Polis rozeti montun üzerinde net bir şekilde görülür.

Filmin temel savı 'sadece yaptıklarımızdan değil yapmamayı seçtiklerimizden de sorumlu olduğumuz' şeklinde. Cemaat, eşitsizlik ve adaletsizlik konusunda bir şey yapmamayı seçiyor ve bu seçimini sorgulamıyor. Kendisinin, kapitalizm ve emperyalizmle uyumunu sorgulamıyor. Yangını neyin ve kimin çıkardığını da sorgulamıyor. Teröre hepimiz karşıyız tabii ki. Ama Bush başkanlığındaki ABD de karşıydı ve her anlamda dünyada terör estiriyordu. Estirmeye de devam edecek, başka türlü olamaz. Cemaatin bunlarla işi yok. Ne de emniyet teşkilatının 'dur/vur' uygulamalarıyla, işçi sınıfına karşı estirdiği terörle (bu yazı 1 Mayıs’ta yazılıyor) alıp veremediği yok. Cemaat kısacası Amerikancı bir ılımlı İslam modelini yaygınlaştırmayı misyon edinmiş. Yolları da açık görünüyor. Bu cemaat gerçekte bir varlığa karşılık geliyor mu? Filmden sonra bunu tartışan film eleştirmenleri nedense seslerini ya alçaltıyor ya da şifreli ifadeler kullanıyorlardı. Anlaşılan bir şekilde terörize olmuşlardı. Oysa 'Kelebek'in afişinde 'dünyayı değiştirmek için terörist mi olmak gerekiyor?' diye soruluyor ve bu soruya 'hayır' diye cevap veriliyordu. Teröre karşı çıkanlar neden bu kadar korkulduklarını da sorguluyorlar mı acaba? 'Kelebek' başta da söylediğim gibi bir propaganda filmi yani çekilir bir şey değil. Yine de herkese bu filmi görmelerini öneririm. Bir cemaatin kendisini nasıl gördüğünü ve göstermek istediğini öğrenmek açısından…

2009-05-05T12:19:00.001+03:00

Toplum alarm veriyor Zülfü Livaneli Vatan

Ağaçlardan ormanı göremediğimiz günler yaşıyoruz. “Şok” ya da “flaş” diye duyurulan haberlerin bombardımanıyla bütün ülke haber yorgunu oldu.

Normal bir ülkede insanları ayağa kaldıracak gelişmeler, burada yarı kapalı göz kapaklarıyla, bezgin bir halde izleniyor.

Hiçbir şey şaşırtmıyor artık insanları, heyecanlandırmıyor.

Oysa şaşırmak, sorgulamak, nereye gittiğimizi düşünmek gerekir.

Bu, en azından bir yurttaşlık görevi.

Sözlerimle sadece siyaseti ve hükümet-muhalefet cephesinin maceralarını kastetmiyorum.

Onlar buzdağının su kesimi üstünde kalan küçücük bir parçası.

Her şey toplumun derinliklerinde olup bitiyor. Geleceğimize dair işaretler o derinliklerde oluşuyor.

Siz hiç ülkede bu kadar çok kafa kesmeye şahit olmuş muydunuz?

Doğrusunu söyleyeyim, ben olmamıştım.

Biz öyle bir Türkiye’de yetiştik ki Ayla adlı küçük bir kızın ortadan kaybolması Türk basınının ve kamuoyunu bir yıl uğraştırmıştı.

Ama şimdi bakıyoruz ki kafa kesen kesene. Öldürmek de yetmiyor, ille kafa kesilecek.

Annesinin kafasını kesen genç kızlara bile rastlanan bu ülkede, yılbaşından bu yana on beş kafa kesme olayını “rastlantı” olarak geçiştirmek mümkün mü?

Benim samimi olarak düşündüğüm şey şu:

Toplum alarm veriyor ama biz bu mesajı alamıyoruz.

TBMM’de olduğum yıllarda, “Gençlik ve Artan Şiddet” konulu bir meclis araştırması önergesi vermiştim. Daha sonra bu konuyu araştıran, inceleyen bir komisyon kuruldu ve yararlı çalışmalar da yaptı.

Ama yetmiyor.

Artan şiddet bir türlü önlenemiyor.

***

Toplumun alarm verdiğini gösteren bir başka önemli olay da aynı gün 9 kişinin intihar etmesiydi.

Düşünün, bir ülkenin dokuz yurttaşı aynı gün canına kıyıyor.

Aralarında değerli bir tiyatro oyuncusu da var.

İntiharın en yüksek olduğu Macaristan ve İsveç’te bile görülmez böyle bir trajedi.

***

Şiddet artışını ve intiharları, sadece ekonomik krize bağlamak da yanlış bence.

Bunun etkisi mutlaka var ama toplumdaki değer yargılarının yok oluşu; aile, eş, dostluk bağlarının gevşemesi, insani değerlerin her gün ayaklar altına alındığı bir düzende yaşıyor olmamız da önemli.

Kısacası toplum alarm veriyor vermesine de biz bir türlü külahı önümüze koyup düşünemiyor, yine günü kurtarmaya çalışıyoruz.

Toplum alarm veriyor (2)

Daha birinci yazının mürekkebi kurumadan Türkiye’de büyük bir katliam yapıldı. Mardin’de köy korucuları, düğün evindeki 44 kişiyi öldürdü.

Dünya basını bu haberle çalkalanıyor.

Bir aile anlaşmazlığı nedeniyle çoluk çocuk 44 kişinin öldürülmesi basın için elbette büyük bir haber. Ama haberin ötesinde, buzdağının görünmeyen yüzünü de araştırmak gerekiyor.

Bu olayın bir boyutu katliam, vahşet, töre faciası ise öteki boyutu da öldürme becerisi.

44 kişiyi öldürmek kolay bir şey değil.

Bunu ancak son derece profesyonel, öldürme eğitimi almış ve bu konuda yıllarca deneyim kazanmış katiller başarabilir.

Bazen Ortadoğu’da bir otobüsün içinde kendini patlatan canlı bombaların bile ancak 7-8 cana kıyabildiğini okuyoruz.

Bir düğün evine girip silahları çekerek 44 kişiyi katletmek, herkesin harcı değil.

Bu da bizi koruculuk sistemine ve onun toplumda yarattığı tahribata getiriyor.

Devlet adına adam öldürme yetkisi olan, her türlü silahı serbestçe taşıyan ve öldürme eylemi için devletten maaş alan 72 bin korucu yaşıyor bu topraklarda. Ve Mardin örneğinde görüldüğü gibi bazen bu “becerileri”ni kendi akrabaları, köylüleri üzerinde deniyorlar.

Eğer töre ve düşmanlık nedeniyle düğün evini basanlar normal kişiler olsalardı, ancak birkaç kişiyi öldürebilirlerdi. Ama olaydan anlıyoruz ki bu son derece profesyonel katiller, evdeki silahsız çoluk çocuğun üstüne ağır silahlarla ve bombalarla saldırmışlar.

Yazık, çok yazık.

***

Bir başka gariplik de pazartesi akşamı olayın duyuluşunda yaşandı.

Haberi ilk kez bir televizyon kanalında geçen alt yazıda okudum. 21 kişinin öldürüldüğünü bildiriyordu. Daha sonra yayına bağlanan Vali Yardımcısı ölü sayısını 41 olarak açıkladı.

Bu kadar büyük bir haberin ayrıntılarını almak için haber kanallarını taramaya başladım. Ve gördüm ki birçok kanal bu haberi önemsemiyor ve vermiyor. Ankara’daki herhangi bir siyasinin en sıradan lafını “Son Dakika” ve kırmızı “flaş- flaş-flaş” diye duyuran kanallar, bu konuda büyük bir rehavete gömülmüş.

Bir mankenle şarkıcının yediği akşam yemeğini en önemli olay olarak duyuran kanallar, 40’tan fazla kişinin öldüğü bir katliamın haber değerini kavrayamamışlar.

Ben kimseyi habercilik açısından eleştirmiyorum; sadece bunun bir refleks bozulması olduğunu anlatmaya çalışıyorum.

Kimsenin gözü toplumda olmadığı için ve önemsiz şeyleri önemli kılmaya şartlandığımız için artık doğruyu eğriden, gerçeği yalandan, hakikati dedikodudan ayıramıyoruz.

***

Bu yazıyı yazarken yeni gelişmeler var mı diye internete baktım ve şu haberi gördüm.

Ereğli’de bir yolcu otobüsünde seyahat eden genç adam, ön koltukta oturan 82 yaşındaki tanımadığı bir başka yolcunun boğazını kesmiş.

Arkadan uzanan ve bıçakla tanımadığı yaşlı adamın boğazını kesen, bir üniversite öğrencisi.

Korku filmi gibi. Artık lütfen “çanlar kimin için çalıyor” diye sormayalım, çanlar bizim için çalıyor. Hem de bangır bangır.

2009-05-05T12:12:00.001+03:00

Toplumun merkezine seyahat Atılgan Bayar Akşam

Bir müddettir Türk toplumunun siyasal merkezini tayin etmek güçleşmişti.

Değişim sürecinde sürekli hareket halinde olan toplumsal merkezi tanımlamak; buna tekabül edecek doktrini siyasi partiler düzeyinde yazmak mümkün değildi.

İşte bu yüzden ANAP gibi bir konjonktür partisi ile görece uzun ama geçici bir iktidar, koalisyonlar ile de parçalı ve sıkıntılı dönemler yaşadı Türkiye.

AK Parti iktidarının ilk yılları da bir 'konjonktür' partisi görünümü yaratıyordu.

Toplumun ne derece dindarlaştığı, ne derece demokratlaştığı, laikliğin ne derece savunulduğu tartışma konusu oldukça AK Parti'nin ideolojik savrulmaları da bir sarkaç gibi aynı oranda hareketleniyordu.

Ancak, artık seçmen davranışları ve kamuoyu araştırmaları toplumsal merkezin stabilize olmaya başladığını gösteriyor bize.

Türkiye evrensel demokrasiyi talep ediyor. Ama bunu Batı'yla siyasal bütünleşme için değil kendi milli unsurlarının tümünün hakkıyla temsil edilmesi için istiyor.

Türkiye dinsel özgürlük istiyor ama Cumhuriyet'in 'Kurucu İlkeler'ine zarar vermeden ve birlik-beraberliği muhafaza ederek istiyor.

Dikkat ediyoruz, bu iki talep çizgisinin dışına çıkmaya aday siyasal girişimler seçmen tarafından vakit kaybedilmeden tasfiye ediliyor.

Türkiye Cumhuriyeti'nde güçlü bir liberal partinin varolamayışını, CHP'nin radikal laisizmden Mustafa Kemal laisizmine yönlenişini, radikal İslamcı söylemlerin tasfiye oluşunu bu yeni merkezin tanımına karşılık bir siyasal merkez oluşumu çabaları içinde değerlendirebiliriz.

Yeni kabine kompozisyonunun 'radikal liberalist' unsurlarla ittifak yapanları dışarıda bırakması da AK Parti iktidarının toplumun yeni merkezini temsil endişesi duyduğunu gösteriyor.

Artık Türk toplumunun merkezini tarif ederken bir unsur ön plana çıkıyor: İnançlı ve Cumhuriyetçi.
İnançlı ile Cumhuriyetçi değil...

Aynı zamanda, hem inançlı hem de Cumhuriyetçi.

Örneğin türbanlı hanımlarının bile laik olduğu bir toplumsal doku içinde yaşıyoruz. Mütesettir hanımlar bile ne türbanlarından ne de Medeni Hukuk'tan vazgeçmek istiyor.

Demek ki yeni merkez...

Gündelik hayat düzleminde dinsel özgürlüklerin yaşandığı, ancak bunların laikliğe zarar verecek niyetlerle kullanılmasının önünde durulduğu...

'Evrensel demokrasi' kriterlerinin, milli unsurların hakkıyla temsili... Ve evrensel hukuk'un, yerel adaletin mükemmelen tesisi için arzulandığı bir toplumsal kimliği cisimleştiriyor...

Ulus-devlet kavrayışından taviz verilmiyor.

AK Parti'nin yeni kabine kompozisyonunun dizaynında bu yeni merkeze karşılık oluşturma niyetinin bulunduğunu düşünebiliriz.

Eğer AK Parti, yeni kabine kompozisyonuyla bu yeni toplumsal merkezin taleplerine karşılık gelebilecek siyaseti üretebilirse...

Yani özgürlükleri genişletirken; laikliğin her ölçekte güçlenmesine, örneğin Yeni Anayasa girişimleriyle katkıda bulunabilirse...

Evrensel demokrasi kriterleri ile milli bütün değerlerin temsiline imkan tanırsa 'Merkez Partisi' kimliğinin sağlamasını yapmış olacak.

Bu kabine bir imtihan kabinesi...

Başarılı olursa, AK Parti yeni toplumsal merkeze göre doktrinel çalışmasını tamamlamış ve Türkiye tarihinde kalıcılığını ispatlamış bir parti olacak.

Yok eğer başarısız olur ve toplumsal merkezden savulmalar gösterirse; iktidardan düştüğü an muhalefet partisi olamadan dağılma ve ANAP gibi konjonktür partisi olarak anılma riskini taşıyacak.

2009-05-04T17:26:00.001+03:00

A 100 ytl buldu, bununla B'den 100 ytl'lik mal aldı. B aynı parayla C'den 100 ytl'lik mal aldı. C'nin A'ya 100 ytl borcu vardı, aynı parayla A'ya borcunu ödedi.

A paranın sahte olduğu fark ettiğinde iş işten geçmişti, çünkü C'ye senedi verdiğinden elinde senet yoktu ve parayı C'ye iade edemezdi. parayı şömineye attı.

Sahte paranın macerası sona erdiğinde kimin ne kadar karı ya da zararı oldu?

2009-05-02T11:57:00.003+03:00

Manipülasyon

Manipülasyon, geniş kitlelerde 'şartlandırma' (Pavlov'un şartlı refleksi anlamında) ile karıştırılan bir kavramdır. Manipülasyon, şartlandırmadan farklıdır ve psikolojik teknikler kullanarak, hedef kişi ya da kitlede, davranış veya kanaat değişikliği yaratmayı içermektedir. Manipülasyon teriminin, günlük yaşamda kişiler arası ilişkiler alanında (davranış değişikliği) ve iletişim alanında (kanaat değişikliği) iki farklı kullanımını ayırdetmek mümkündür.

1. Sosyal psikologlar günlük yaşamda diğerlerinden istendik davranışlar elde etmenin iki yolu üzerinde durmaktadırlar. Bunlardan birisi güç, öbürü manipülasyondur. Güç kullanımı, tanımı gereği güce sahip olmayı içerdiğinden herkes için geçerli değildir. Güce sahip olmayanlar, argümantasyon ve cazibe kullanma gibi bazı özel yetenek gerektiren yan yollar dışında, ancak manipülasyon yoluyla bunu gerçekleştirmektedirler.

Manipülasyon, diğer bir insandan, doğrudan yollardan elde edilemeyecek bir şeyi elde etmek için dolaylı teknikler kullanmaktır. Bu teknikler, insanların kendiliğinden yapmayacakları bir şeyi tamamen özgür bir şekilde yapmalarını sağlamaktadır. Manipülasyonda, serbest seçimde bulunmaya dayalı özgürlük duygusu ve hatta özgürlük illüzyonu büyük önem taşımaktadır. Zira özgürce razı olmak, zorlamasız itaat etmek, manipülasyonunun temel karakteristiğidir.

Sosyal psikologların üzerinde çalıştıkları manipülasyon teknikleri arasında en tanınmışı 'el alıp kol kapma tekniği' (foot-in-the-door; kapıya ayak koyma tekniği) (Freedman ve Frazer, 1966), oltaya takma (law-ball) tekniği (Cialdini ve ark. 1978), yüzüne kapıyı çarpma (door-in-the-face) tekniği (Cialdini ve ark. 1975) ve bunların çeşitli versiyonları (açık ve zımni tarzlar, klasik ve yeni tarzlar, vb.) sayılabilir.

2. Manipülasyon, dar anlamında ve iletişim alanında enformasyon çarpıtmayı ifade etmektedir. Enformasyonun manipülasyonu, büyük Ölçüde propagandanın enformasyon olarak, enformasyonun da objektif olarak sunulmasına dayanmaktadır.

Umberto Eco, İtalyan TV'sine karşı polemiğinde, politik enformasyonun manipülasyonu konusunda, esprili bir şekilde çeşitli kurallar önermektedir: Emin değilseniz susun (rahatsız edici enformasyonları atmak), uygun olmayan haberi beklenmediği yere koyun (haberi, seyircinin dikkat edemeyeceği tarzda vermek), ekonomik veya sosyolojik jargon kullanın (nezle demek yerine coriza sub-fertile demek), bir haberi bütünüyle vermek için, gündüz yazılı basının tam olarak vermesini bekleyin, hükümet riske girmeden siz de girmeyin (iktidara boyun eğme) ve daima bir bakanın demecini belirtin, önemli şeyler eğer yabancı ülkelerde olmuşsa Detaylı bir şekilde gösterin, önemli haberleri görüntüsüz söyleyip geçin, önemsiz şeylerin görüntülerini gösterin, vb

2009-04-29T21:55:00.000+03:00

2009-04-29T21:31:00.000+03:00

Sarcophage

2009-04-29T21:02:00.000+03:00

Star Trek XI

2009-04-29T16:31:00.001+03:00

Küçük Kıyamet Kapıda mı Serdar Akinan

Pandemik... Eski Yunanca Pan (tüm) ve Demos (halk)'tan geliyor. Bir kıta hatta dünyaya saçılan salgın hastalıklara pandemik deniyor. Dünya tarihinde her 30 ila 50 yıl arasında pandemik bir salgın hastalık çıktığı biliniyor. İnsanlığın yazılı tarihinde bilinen en büyük salgınlar şunlar:
MÖ 430 Peleponnes savaşı sırasında Atina halkının dörtte biri öldü.
165-180 yılları arasında Antonine salgını; Doğu'dan gelen askerlerin getirdiği su çiçeği virüsü 5 milyon insanı öldürdü.
251-266 yılları arasında Roma'da günde 5.000 kişi salgından öldü.
541-750 Jüstinyen salgını olarak bilinen hıyarcıklı veba, Mısır'da ortaya çıktı. İstanbul'da baş gösterdi... Günde 10.000 kişi ölüyordu. Birkaç yıl içinde İstanbul'un yüzde 40 nüfusu hayatını kaybetti.
Bu salgın dünya nüfusunu yarıya indirdi.
1300 kara ölüm, hıyarcıklı veba geri döndü... Sadece Avrupa'da 30 milyon insan hayatını kaybetti...18. yüzyıla kadar dalga dalga sürdü...Yaklaşık 137 milyon insan vebadan hayatını kaybetti.
Kolera salgını da insanlık tarihinde kanlı bir kilometre taşı olmadı değil.
1816... Birinci kolera salgını, milyonlarca insan yaşamını yitirdi.
1829... İkinci kolera salgını... Dünyanın çeşitli bölgelerinde on binler öldü.
1852... Üçüncü kolera salgını... Rusya'yı vurdu... Bir milyondan fazla insan öldü.
1863... Dördüncü kolera salgını... Avrupa, Amerika ve Afrika'yı vurdu... Gene on binler öldü. Son olarak 1966 yılında Rusya'da görülene kadar yüz binler kolera salgınından öldü.
Ebola, AIDS gibi pandemik salgınlarda da insan türü büyük kayıplar verdi. Ancak tüm bunlar içinde en tehlikelisi tartışmasız griptir.
Şu anda kapımıza dayanan ve içeri girmesi kaçınılmaz olan H1N1 virüsü ise İspanyol nezlesi adıyla insanlık tarihinin en büyük pandemisine neden oldu. 1918'lerde ortaya çıktı ve 18 ayda 50 ila 100 milyon insanı öldürdü. H1N1 bu tarihten sonra da can almaya devam etti. En mühimi mutasyona uğradı...
1957 yılında Asya gribi ve 1968 Hong Kong gribi H1N1'den başkası değildi.
Bu salgının viral kodlarına yakından bakarsak nasıl karmaşık bir yapıyla karşı karşıya olduğumuzu daha iyi anlarız. İnsan gribi virüsü, Kuzey Amerika'daki kuş gribi virüsü ve Avrupa'daki domuz gribi virüsünün karışımından ortaya çıkan bu katil virüsün hikayesi yaklaşık olarak şöyle:
Kuzey Amerika'da enfekte olan bir kuş taşıdığı virüsü Avrupa'daki domuzlara bulaştırıyor... Domuzlar bu virüse karşı direnç gösteriyor ancak bu sırada virüs değişime uğruyor. Değişime uğrayan (içinde kuş gribi ve domuz gribi barındıran) virüsü bu kez gene bir kuş alıyor ve Asya'daki domuzlara bulaştırıyor. Asya'da bu yeni virüse (gribe) yakalanan domuzlar bu virüsü bir kez daha mutasyona uğratıyorlar. Meksika'da bir domuz çiftliğinde (Asya'dan gelen bir domuzdan) insana bulaşıyor. Şimdi ise insandan insana...
Dünya Sağlık Örgütü 6 seviyeli alarm kategorisinde bu salgını kategori dörde çıkarttı. Yani virüsün insandan insana bulaştığını ve pandemik bir salgına dönüşebileceği riskini resmen açıkladı.
Bundan sonra iki seviye daha var.
Kategori 5: En az iki ülkede insandan insana bulaştığı ve virüsün pandemik olması için çok güçlü bir veri olduğu...
Kategori 6: Virüs bir bölgeden diğer ülkeye saçılmaktadır. Pandemiktir.
Dünya 1918 yılından altı kat daha fazla nüfusa sahip ve küreselleşti... Bu salgın modern yaşamı tam anlamıyla felç edecektir. Küresel finansal sistem 'Batı'nın üzerine çökerken böylesi bir pandemiyle dengeler değişecektir. Şu gerçek, pek dillendirilmese de, biliniyor... Amerikan ordusu laboratuvarlarında 'kontrollü' pandemik virüsler elde etti. Elbette, ABD'yi bu veri ışığında suçlayanlar komploculukla mahkum edilebilir... Ancak şu gerçeği gözardı edemeyiz.
H1N1'e karşı etkili olduğu savunulan mevcut iki ilaç (Tamiflu ve Relenza) dünyanın en büyük iki ilaç firmasına ait ve hangi ülkenin elinde ne kadar stok var bilinmiyor... İngiltere nüfusunun yarısına yetebilecek düzeyde ilaç stoku olduğunu açıkladı. Türkiye'de durum nedir? Bilmiyoruz...
Bildiğimiz bir şey var:
Bu virüs pandemik olursa... Dünya eski dünya olamaz.
Önlem alınmadı, alınamadı... Korkarım küçük kıyamet hakikaten kapıda...

2009-04-28T22:33:00.004+03:00

herkes, dedi, merak içinde
ölümden sonra hayat var mı diye
boşuna düşünürler
sanki hayat varmış gibi ölümden önce
teoman fahişe

**

Brown sıcak üç mısırı önündeki tabağa koyarken Silahşor ona, «Ölümden sonra hayat olduğuna inanıyor musun?» diye sordu.
Brown başını salladı. «Evet. Bence ölümden sonraki hayat bu işte.»
stephen king kara kule

2009-04-28T18:40:00.002+03:00

T.S.Eliot, 'Hayvan Çiftliği'ni neden reddetti Z.Heyzen Ateş Radikal Kitap

Savaş, politik karmaşa, komplolar, ezenler ve ezilenler ya da adi politikacılar, George Orwell’den bahsetmek için her zaman iyi fırsattır. Ancak bu seferki yazımın konusu tam olarak Orwell ya da Hayvan Çiftliği kitap değil; bu başyapıtın hem de T.S. Eliot tarafından nasıl olup da reddedildiği. Faber&Faber’in başında olan T.S. Eliot’ın 1944’te Orwell’e yazdığı ve T.S. Eliot’ın eşinin 1969 yılında New York Times’a yolladığı mektuba göz atalım:

Sevgili Orwell,
Hayvan Çiftliği’yle ilgili hızlı bir karar istediğinizi biliyorum; ama en az iki editörün fikrini belirtmesi gerek ve bu, bir haftada halledilemez. Ama işleri hızlandırmak adına Yönetim Kurulu Başkanı’na da kitaba göz atmasını söyledim. Ne yazık ki diğer editör de ana noktalarda benimle aynı fikirde. Bunun sıra dışı bir eser olduğunda hemfikiriz; fabl büyük bir beceriyle ele alınmış ve anlatım biçimi okuyucunun ilgisinin sürmesini sağlıyor ve bunu Güliver’den beri çok az yazar başarabildi.

Troçkist bakış ikna edici değil.
Diğer taraftan günümüzdeki politik durumu eleştirmek için en iyi yolun bu olduğuna ikna olmuş değilim (diğer editörlerin de ikna olmayacaklarına eminim). Genel akışın aksi yönüne giden kitaplar yayımlamak paradan başka şeylerle de ilgilendiğini iddia eden her yayınevinin görevidir. Ama bu tür durumlarda firmadan en az bir kişinin bu sözlerin şu an söylenmesi gereken sözler olduğuna ikna olması gerekir. Bu kitabın söylediklerini savunması koşuluyla, herhangi birinin onu yayımlamaması için hiçbir neden göremiyorum.
Benim bu yapıtla ilgili genel tatminsizliğimin temeli, en yalın haliyle, yapıtın olumsuz havası. Yazarın istediklerine, karşı çıktığı şeylerin bazılarına sempati duyuyorum ama kitaba hâkim olan ve genelinde Troçkist diyebileceğim bakış ikna edici değil. Her iki tarafa da tatmin edici ölçüde bağlı kalmadan oyunuzu böldüğünüzü düşünüyorum -başka bir deyişle daha saf bir komünizm yönünden bakarak Rus eğilimlerini eleştirenlerle, çok daha farklı bir bakış açısıyla küçük ulusların geleceği konusunda endişeye düşenler arasında kalmışsınız. Ne de olsa domuzlarınız diğer hayvanlardan çok daha akıllı ve bu yüzden çiftliği yönetmeye en uygun olan onlar, aslında onlar olmasa ortada bir Hayvan Çiftliği bile olması mümkün değil: yani çiftliğin ihtiyacı olanın daha fazla komünizm değil, daha halkçı domuzlar olduğu iddia edilebilir.

Çok üzgünüm, çünkü bu kitabı her kim basarsa doğal olarak gelecekteki eserlerinizi de basma şansına sahip olacak: Ve çalışmanıza büyük saygı duyuyorum, çünkü iyi yazılmış, bütünlüğü olan bir yapıt.
Saygılarımla,
T.S. Eliot

2009-04-28T16:26:00.000+03:00

Kahraman mı, hain mi Serdar Akinan

Yunanistan, İkizce olarak bilinen Kardak kayalıklarına bayrak dikmiştir. Ankara'da tarihi bir toplantı yapılmaktadır. Başbakan Çiller kayalıklara çıkılması emrini verir.Bu karar 'Yunanistan'la savaş' demektir.Bir diplomat Yunanistan'ı 'savaş çıkartmadan yenecek' son derece zekice bir öneride bulunur. Yunanistan askeri İkizce'nin Türkiye'ye yakın olan adasına çıkmış ve bayrak dikmiştir. Bizim Yunanistan'a yakın olan adaya bayrak dikmemiz meseleyi çözer. Gözler masadaki Oramiral'e döner. Güven Erkaya gülümser, 'Bizim çocuklar 24 saat içinde bayrağımızı oraya diker.'

X o gün izinlidir. Eşi ve pusetteki çocuğuyla Akmerkez'de dolaşırken çağrı cihazı çalışır. O zamanlar cep telefonu yoktur. Bele takılan bu cihazın küçük LCD ekranına kısa ve net bir yazı belirir 'Acil birliğe gel'. Eşinin gözlerine bakar. Mesajı gören eşi ona derin bir endişe ile gülümser. X karısını ve çocuğunu öper Akmerkez'den koşarak çıkar.

Kazım Karabekir işgal altındaki İstanbul'a girerken dalgalanan İngiliz bayrağına bakar ve gözyaşları içinde kendi kendine bir söz verir 'Tek dağ başı mezar oluncaya kadar çarpışacağım'.
Y, şimdi Türk Bayrağı dalgalanan o tepenin altındadır.Y, o sabah SAT birliğinde nöbetçidir.

Z, Ankara'da görevli bir SAT subayıdır. Toplantı yapılan masaya çağırılır. Bir haritada toplu iğne başı gibi gözüken kayalıklar işaret edilir. Emir açıktır, 'Bu kayalığa 24 saat içinde Bayrağımızı dikeceksiniz.'

Yukarıda okuduğunuz, Kardak için çekmeyi düşündüğüm dokü-drama'nın senaryosundan birkaç satırdı.1992 yılında ilk yaptığım belgesel SAT'larla ilgiliydi. O vakit tanışmıştım SAT'larla.

O günden bu yana Lucky S oldu, Kardak oldu. Çok acılı günler yaşadılar. Kardak'tan sonra şehitler verdiler. Yanlarında oldum. Mesela çok az kişinin bildiği SAT günü vardır. Yılda bir kez Keçilik'te aileleriyle birlikte eğlenirler. O günlere bazen ailemle birlikte davetli olurdum. Bizzat şahit oldum. SAT birliği her anlamda Türkiye'dir.

Bugüne kadar paylaştıkları hikayelerden tek birini bile yazamadım. Hep isimsiz kalmak istediler 'Biz bu vatan için görev yapıyoruz. Yazmak ne demek? Sakın.' Bugüne kadar sustum. Ama şimdi konuşacağım. Affedin.

Yukarıda anlattığım Kardak'ın 'sinema' senaryosuydu. Bir de Kardak'a dair yazılmayanlardan, tek bir detay anlatayım.
SAT timleri Bodrum'a gitmek için hazırlanır ve neredeyse bir TIR dolusu malzeme ile Yeşilköy askeri havalimanına gelir. C-130'un pilotu bidonları fark eder, 'Bunlarda ne var?' diye sorar. SAT'lar, 'Benziiiin.' derler, 'Zodiak botların kıçında motor var ya. Onları çalıştırmak için lazım olan benzin.'
Pilot gülmez, 'Uçağa alamam' der. SAT'lar, çaresiz, o benzinleri dökerler.

Bodrum'a inerler ama Kardak'a çıkacak benzinleri yoktur. Gümüşlük yolunda gece yarısı bir benzinci bulurlar. Yanlarına her şey almışlardır ama nakit almamışlardır. Tim komutanlarından biri, cebinden kredi kartını çıkartır. Ve yüzlerce litre benzin alır. Kardak'a o benzinle çıkılır.

Bu sadece bir tanesi. Bu devlet onlara ne görev verdiyse yaptılar.

Mesela merak ediyorum acaba bu subaylar BÇG'de yani batı çalışma grubunda görev yaptılar mı? Yani aslında bu bir hesaplaşma mı?
Bilemiyorum.

Mesela şimdi Metris Cezaevi'nde yatan Levent Bektaş. Bu devlet Levent Bektaş'ı Amerika'ya kursa yolladı. Levent Bektaş orada öylesi bir performans sergiledi ki bugüne kadar hiçbir yabancıya verilmeyen üstün başarı sertifikaları aldı.

Son olarak kurs komutanı olmuştu. Yani SAT'ları eğitiyordu. Şu sözünü asla unutamam, 'Amerika'da benim aldığım eğitimi alan benzer rütbedeki subaylar ayda en az 4-5 bin dolar maaş alıyor. Biz ise geçinemiyoruz. Risk yüksek ama gelecek güvencesi cılız. Hepsini geç önemli değil.

Ancak artık bu şartlarla kimse SAT olmak istemiyor. Yetiştirecek çocuk bulamıyoruz. SAT grubu bitiriyorlar. Oysa burası gerçekten silahlı kuvvetlerin gözbebeğidir.'

Aynı Levent, bu geçim derdine dayanamayıp, mesai dışında iş yapan son derece yetenekli bir subayı; silah arkadaşını gözünün yaşına bakmadan ihraç etti.

Aynı Levent, yapılan beceriksizliklere isyan edince istifa edip bir araç kiralama firmasında çalışmaya başladı.

'Dalan'ın arazisinde silahlar bombalar çıkmaya başladı' haberi televizyonlarda son dakika verilmeye başlanınca Levent arkadaşlarını arayıp telefonda gülerek şunları söylüyormuş; 'Bizim birliğin bahçesine gömülenleri bulsalar. Kıyameti koparır bunlar.'

Levent Bektaş bu konuşmayı telefonda ve gözaltına alınmadan birkaç saat önce yapıyor. Orada durun.

Sen, Ergenekon terör örgütüne üye olacaksın, kaos çıkartmak için suikast hazırlığında olacaksın, cezaevinden talimat alıyor olacaksın (İhbar mailinde tutuklu sanık Levent Göktaş'tan aldığı talimatla bu silahları gömdüğü söyleniyor), tüm Türkiye dinleniyor olacak, dalga dalga operasyonlar devam ediyor olacak, istihbarat konusunda, istihbarata karşı koyma konusunda asker eğiten uzman biri olacaksın ve sen bu hazırlığını; gömdüğün binlerce mermiyi, bombayı telefonda gevrek gevrek arkadaşlarına an-latacaksın. Olacak iş mi? Aklınız alıyor mu?

Benim aklım almıyor. Bu insanları yıllardır tanıyor olmaktan ötürü değil. İnanın. En ufak eğitim tatbikatına çıkarken bile eşlerine nereye gittiğini anlatma-yacak eğitimde insanlardan bahsediyoruz. Suikast için gömdüğü bombaların yakalandığını gören biri; bir profes-yonel, o dakikalarda telefonda gülerek bunları anlatır mı? Yoksa daima devlet dairesinde görev yapmanın huzuru ve güveni içinde olan biri mi böyle konuşur? Yanıtı aklınız ve vicdanınız versin.

Adalete inancım tam. Bugün değilse de yarın. Burada değilse de ahirette.

Fotoğraf çok açık.

Ercan, Levent, Emre ve diğeleri. Bu ülkenin kaderini değiştirdiler. Bildiklerimizle ve bilmediklerimizle.
Canlarını ortaya koydular. Adlarını hiçbir zaman bilmedik.

Şimdi isimleri çarşaf çarşaf yayınlanıyor.Fotoğrafları basılıyor ve en acısı 'terörist' damgası yiyorlar.

Kardak'a bayrak diken bilekte şimdi kelepçe var.

Levent Bektaş ve arkadaşları bu halkın evlatlarıdır. Bu devlet onları yetiştirdi.

Bu vatan için ölümlere koştular.

Bu bayrağın namusunu korudular.

Bir insan hem kahraman hem hain olamaz.

2009-04-22T13:31:00.001+03:00

2009-04-20T12:19:00.002+03:00

Sceleton Crew / Sis Stephan King

2009-04-20T12:15:00.001+03:00

Runaway Jury

2009-04-20T11:54:00.002+03:00

Siz Kimi Kandırıyorsunuz Soner Yalçın

2009-04-20T11:52:00.001+03:00

Inside Man

2009-04-20T11:49:00.002+03:00

Sony Dünya Fotoğrafları

2009-04-13T18:46:00.002+03:00

bana en onurlu adamın 6 satır yazısını verin, içinde onu idama götürecek bir şey mutlaka bulurum

Kardinal Richelieu

2009-04-11T16:36:00.000+03:00

2009-04-10T14:20:00.000+03:00

Şansa Dair

Hertfordshire Üniversitesi psikoloji profesörlerinden Richard Wiseman Luck Factor-Şans Faktörü adlı kitabında; "maksadım, neden bazı insanların hep doğru zamanlarda doğru yerde olduklarını bulmanın yanında neden bazılarının başına da devamlı kötü şeyler geldiğini ortaya çıkartmaktı" diyor.

İngiltere'de yayınlanan gazetelere ilan verip,kendilerinin hep şanslı veya şanssız olduklarına inanan insanların benim ile irtibata geçmelerini istedim. Yüzlerce kadın ve erkek müracaat etti.

Şanslı ve şanssız insanlara da bir gazete verdim ve gazetede kaç adet resim olduğunu bulmalarını istedim. Gazetenin sayfalarının bir tanesinde de 'Bunu gördüğünüzü tecrübeyi yapan insana söyleyin ve 250 Sterling kazanın' diye bir ilan koydum. Bu yarım sayfa büyüklüğünde ve çok iri puntolar ile dizilmiş bir ilandı. Buna rağmen umumiyet itibarı ile şanslı insanlar bu ilanı gördü ama şanssız insanlar görmedi. Şanssız insanlar, şanslı insanlara nazaran daha endişelidirler ve bunun yarattığı gerginlik de beklenmedik şeylerin farkına varmalarına mani olur. Netice olarak da başka bir şeyi düşündükleri için fırsatları kaçırırlar. Mesela bir partiye gidip kendilerine mükemmel bir eş bulmaya çalışırken iyi insanlar ile arkadaş olmak fırsatını kaçırırlar. Gazete ilanlarından belli bir iş ararken başka çeşit iş ilanlarını görmezler. Şanslı insanlar ise daha rahat ve açıktırlar. Onun için de her şeyi görebilirler.

Araştırmalarım neticesinde şanslı insanların dört prensip neticesinde şanslı olduklarını ortaya çıkarttı. Bu insanlar fırsat yaratmak ve fırsatların farkına varmak sahasında usta olmuşlar. İç güdülerine kulak verip şanslı kararlar alabiliyorlar. Müsbet düşünerek kendi kehanetlerini gerçekleştirebiliyorlar. Esnek davrandıkları için de kötü şansı, iyi şansa çevirebiliyorlar.

2009-04-10T14:01:00.002+03:00

Soru 1
Bir kadın tanıyorsunuz ve hamile.
Sekiz çocuk sahibi, üçü sağır, ikisi kör,biri geri zekâlı ve kadın frengili.

Bu kadına kürtaj önerir miydiniz?

Soru 2

Yeni bir lider seçme zamanı ve öyle bir an geliyor ki lideri sizin oyunuz tayin edecek.

Aday A
Düzenbaz politikacilarla işbirliği yapar, falcılara danışır.
Iki metresi vardir.
Sigaralarini uç uca ekler ve günde 8 ila 10 martini içer

Aday B
Iki defa isten kovulmus, öglene kadar uyur.
Kolejdeyken afyon içicisi ve
her aksam 1 litreden fazla viski içer.

Aday C
Gözde bir savas kahramani.
Vejeterjen, sigara içmez, nadiren bir bira içer
ve karisini asla aldatmamıştır.

Bu adaylardan hangisini tercih ederdiniz?

karar verin,

ben olsam "C" derdim

Aday A Franklin Roosevelt
Aday B Winston Churchill
Aday C Adolf Hitler

ve kadın kürtaj olsaydı Beethoven'i doğmayacaktı.

2009-04-08T14:47:00.002+03:00

29 mart Analizi ve Tezler Prof. Dr. Yalçın Küçük

Bir: 29 Mart 2009, cumhuriyet isyanı için borazanın üflendiği tarih’tir.
Kıyam’a dönüşür mü, bilemiyorum ve görmek durumundayız. İsyan, merkez’den gelen bir bozukluk ve baskıya tepkidir. Kıyam, yeni rejim ve/veya düzen için kalkışma sayılmaktadır.

İki: Seçime üç parti girdiler ve bunlar akepe, saadet ve dtp oldular. Seçim, Diyarbakır’da yapılıyordu. Akepe, mutlak olarak yenilmiştir. Tayyip Erdoğan çok daha yenilmiş ve adeta dövülmüştür. Mos mor’dur. Ve kalkışı zordur. Artık bir Tayyip Erdoğan yoktur ve karşımızda sadece “Dorian Gray’in Portresi” var. Yığınlar tarafından sevildiği, kredisi, imajı ve hatta karizması olduğu imajının medyatik bir yalan olduğu artık ortaya çıkmıştır. Ülke, akepe ve kendisi için artık sadece bir yük’tür. Nöbettedir ve kaldırılmayı beklemektedir.

Üç: Bozuk seçim üzerinde konuşmak, bozuktur. Mhp, hizb-ul akepe’dir. “Hizip” Arabi’de “parti” ve Türki’de hizip demektir ve burada mhp hem parti ve hem de bir akepe hizbi olmaktadır.Bahçeli, nöbetsiz bir Erdoğan peşindedir. Bu nedenle de hep nöbettedir. Akepe, hacı şakir ve duru sabunlar benzetmesini yapabiliriz, iki ayrı ambalaj kullanmıştır ve bu oylarını artırabilmek için kullanılan bir ticari/reklam yoludur. Hizbul akepe’nin oylarının üçte biri chp’nindir. Hizb-ul akepe yine yüzde on sınırındadır ve mantıklı olan da budur. Oyunu artırmasını beklememek durumundayız. Hizb-ul akepe sınırdadır ve sınırı aşması için neden bulunmamaktadır. Deniz Baykal, akepe ve hizb-ul akepe’nin oy sandığıdır. Emniyet sandığı da diyebiliyoruz.

Dört: Chp, seçimlere girmemiştir ve oy almamıştır. Seçimlerden hemen önce çarşafa rozet takması ve arkasından Kuran kursu açması, seçimlerden çekilme anlamındadır. Cumhuriyet Savaşı’nın dışında bir seçim olmamıştır ve Kılıçdaroğlu düzgün fatura ve Baykal, televizyonda münazara kavgası verdiler. Orada ve Cumhuriyet’in karşılaştığı tehlikeden kaldılar. Maksatlıdırlar. Baykal, Türkiye Kürtleri’ne sürekli husumet yağdırmaktadır ve o kadar öyle ki, Türkiye Kürtleri’nin yoğun olduğu yörelere gidebilme cesareti ve yüzünden yoksundur. Buna rağmen, daha önce Kürtler ile siyasi ittifak yapmış olan bir kronik rakibini Ankara’dan aday göstermiştir. Bu, hem rakibini düşürmek ve hem de, Melih Gökçek’i kazandırmak içindir. Baykal’ın, akepe’yi hükümete getirmek ve hükümette tutmak üzere var olduğunu biliyoruz. Zülfü Livaneli, bunun delillerini vermiş ve seçimden önce de teyid etmiştir. Yaptığı büyük hizmet’tir. Ve Deniz Baykal, bir Melih Gökçek muhibbi’dir. Kılıçdaroğlu, Ankara’dan aday olsaydı, Gökçek yok olacaktı Baykal, bunu hesaplayacak durumdadır. Kemal Kılıçdaroğlu, Cumhuriyet Savaşı’ndan habersiz görünmüştür, fatura koleksiyoncusu dürüst bir vergi kontrolörü olarak çıkmıştır, çarşaf hilecisi ile çarşafa dolanmış ve hiç çıkmamıştır. Kampanyayı, hep çarşafcı siyamlı ikizi ile sürdürmüş, tarikatlarla flört etmeye çalışmış, hesapları düzgün bir Topbaş olarak görünmekten çekinmemiştir ve Topbaş’ın yerinde kalmasını sağlamıştır.
Baykal, Kılıçdaroğlu’nunun önünü kesmek üzere aday yapmıştı ve Kılıçdaroğlu, İstanbul türünden bir yerde Cumhuriyet’in karşılaştığı tehlikeleri umursamayarak ayakta kalmayı denemiştir. Mağlup’tur, bu yolda galip, demek durumundayız. Profesör Doktor Mustafa Akaydın’ın mucizevi yükselişinin, Baykal ile hiç bir ilgisi yoktur bundan en küçük bir umudu olsa koymayacağını söyleyebiliyoruz.. Öte yandan, akepe’yi en çok ürküten sonucun Antalya’da alındığı kesindir ve Baykal, seçimlerin başından sonuna kadar akepe’yi rahatsız etmeyi aklına getirmemiştir. Ez cümle, “diline dikkat et, dedim, başbakan olmayı öğrendi” diyen odur ve Tayyip Erdoğan’ın ebesi rolünden mennundur. Abdi İpekçi’nin Bülent Ecevit’e rolünü taklit etmektedir ve Özecevit’ini bulduğunu sanmaktadır.

Beş:Mucize, henüz izah edemediğimiz sonuçlar’dır. Profesör Akaydın, Abdullah Gül’ü vurmuş ve kaydırmıştır.Oturduğu yerden fırlatmıştır. Diyarbakır ile birlikte en büyük ve en sert vuruş budur.

Altı: Profesör Büyükerşen, Tayyip Erdoğan’ı vurmuş ve kaydırmıştır. Oturduğu yerde oturtmuştur. Artık Eskişehir madalyalıdır. Hakiki ve üçüncü İnönü Zaferi’dir. Makus talihi tersine çevirenler arasında sayabiliyoruz. Profesör Akaydın ve Profesör Büyükerşen adına yazılan zaferler, yök’e, başına konan Yusuf Ziya’ya indirilmiş, darbedirler. Cumhuriyet üniversitesi düşüncesine sahiplenme ve güvenmedir.

Yedi: Artık Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül, yabandırlar ve topraksızdırlar. Havadadırlar.
Öyleyse, 2001 Devalüasyonu ve Krizi ile getirildiler. 2009 Krizi ve de facto devalüasyonu ile, düşeyazdılar.

Sekiz: Bakanlara, “bakanlarım” demektedir ve kapı dışarı atmaktan söz edebilmektedir. Cumhuriyet’e çok yaban bir oryantal patron’dur. “Patrona Recep” dönemi artık tarihtedir.
Türk zenginleri için, yaklaşık 1915-1925, 1942-1945 dönemlerinden sonra , üçüncü primitif akümülasyon devresidir. Ancak ahlaksızlık hiç bir zaman bu düzeyi bulmamıştı, İstanbul yine bir “Kahpe Şehir” ve aynı anlama gelmek üzere, Babilon’dur.

Dokuz: Seçim sonuçları haritalarına baktığımızda, tersinden Sevr görüyoruz. Sevr, artık kesinlikle yenilmiştir. Tersine çevrilmiştir. Ölçüler farklı ancak parçalar aynıdır Sevr’de Doğu ve Batı yakalar, Türkiye’den ve Cumhuriyet’ten koparılıyordu ve şimdi, Türkiye ve Cumhuriyet buradadır. Sevr’de, sınırları daha dar olmakla birlikte, iç’ler, Türkiye’ye bırakılıyordu ve şimdi yaban ellerdedir. Zapedilmeleri zorunludur ve bu ise cumhuriyet savaşı’nı gerektirmektedir.

On: Misak-i Milli için kemalizasyon savaşı, kendini zorlamaktadır. Bu tarihte kemalizasyon artık, sol-kemalizm’dir. Kemalizasyon, yirminci yüz yılın başından bu yana, kişileri aşan, bir ideolojik ve programatik kategoridir. Türkiye Kürtleri, her zaman işaret edildiği üzere, kemalize’dirler ve 29 Mart’ta bir daha gösterdiler. Bir Misak-i Milli coğrafyası olan Musul ise islamo-judaik işgal ile istibdat altında bir bölgedir. Mustafa Kemal ve İsmet Paşalar’ın vasiyetine uygun olarak kemalizasyon aşamasındadır. 29 Mart 2009 tarihinde Sevr çöp sepetine atılmıştır. Şimdi, sırada, Lozan’ın eksiğini tamamlama ve Lozan’ı aşma var. Sol-kemalist bir program olarak durmaktadır.

On Bir: Diyarbakır Bölgesi’nde bir kemalistin akepe’ye oy vermesini düşünemeyiz. Gaflet sayarız. Eğer bu bir subay ise, kemalizm’e ihanet içindedir. This is the question.

On İki: Musul Kürtleri ile Türkiye Kürtleri’nin birliği gündemdedir. 29 Mart’ta Türkiye Kürtleri, laik cumhuriyete bağlı olduklarını ortaya koydular. Kürdo-Judaik Barzani’nin liderliğini reddettiler. Artık Türkiye Cumhuriyeti çerçevesinde, Musul ve Diyarbakır Kürtleri’nin birliğinden korkmamak durumundayız. Türkiye’de İsrael’dekinden daha güçlü olan İsrael, korkmakta ve korkutmak istemektedir.

On Üç: Seçimler, siyonist projeler için çok büyük darbedir. Milliyet Gazetesi ile Habertürk Televizyonu yenilgiye uğramıştır.

On Dört: Hürriyet Gazetesi, İsrael Devleti ile birlikte kurulmuştur. Habertürk Gazetesi, siyonist “ottomanization” ve aynı anlama gelmek üzere, “Yeni-Osmancılık” döneminde çıkarılmıştır.
Habertürk ve Milliyet, seçimlerin iki yenileni oldular. “Ençok yenilenleri” demek istiyorum.
Birinin Kılıçdaroğlu’na ve diğerinin Baykal’a yapışması, yenilgiyi sınırlı tutabilmek çabasıdır. Seçim sonuçlarından çok korktular.

On Beş: Yurtta sulh, türkifikasyon ve cihanda sulh ise, Musul’un İsrael’e saklanması şeklinde anlaşılmıştır. Bu anlayış yanlıştır. Değiştirmek zorunluğu var. 29 Mart, aynı zamanda, Tağmaç-Evren-Özkök Ordu Yolu’na bariyerdir. Kurmay sınıfının anlaması yerindedir.

On Altı: Türk-İsrael devletlu izdivacı, hem yurtta barış ve hem de Orta Doğu sulhünün önündeki en büyük engeldir. Akademik dersleri bozmaktadır. Kürt Savaşı, Diyarbakır’ı İsrael’e rezeve etmek anlamındadır. Bu açıklığa, bir kez daha, çıkmıştır. Kürt Savaşı, her açıdan, bölmek içindir.
Artık mantığı, hiç bir açı ve taraftan, yoktur. Acıları, ancak ortak sevinçler tedavi edebilmektedir. Musul hedefi, ortak sevinç kaynağıdır. Türkler, Kürtler, Türkmenler ve Solcular’e hitap etmektedir. Sol-kemalist bir hedeftir.

On Yedi: Seçimler, Cumhuriyet Mitingleri’nin devamıdır. Daha büyük ölçüdedir. Cumhuriyet Mitingleri, Sultan Ahmet Mitingi’nin devamıdır ve genişlemektedir.

On Sekiz: 29 Mart 2009 tarihinde, “Ergenekon Fesatı” son bulmuştur.

On Dokuz: Türkiye, Ekim 2008 tarihinden itibaren müdahale altındadır. Bu düşük yoğunluklu bir müdahaledir. Ama müdahale vardır. Bu sonuçları, Ordu’nun müdahale etmeme haline bağlamak, ahmakça’dır. Ergenekon Tertibi, sonunda, hem Fethullah Gülen ve hem de İddianame ile şube sorguları canibinden Türk Silahlı Kuvvetleri’ni hedef almıştı. Kürt Savaşı’nda önde gelen subayların tutuklanmaları, Silahlı Kuvvetler’e karşı suçlayıcı ifade derlenmek istenmesi, devlet politikası olarak Hizbullah’a verilen görevler sonucu doldurulan kuyuların açılması, ki burada kamu görevlilerin iştiraki hiç bir şekilde inkar edilemez ve edilmemektedir, hem Batı’da ve hem Doğu’da en doğru bir şekilde değerlendirilmiştir. Kürtler, en geniş anlamda, ekonomist değil politik bakmışlardır. İslamo-Jüdaik plancıların planları boşa çıkmıştır.

Yirmi: a) 28 Şubat 1997 Muhtırası’nın okunduğu gün, zamanın Genelkurmay Başkanı Orgeneral İsmail Hakkı Karadayı, İsrael’de idi, o gün gelmiştir. Karadayı’nın Kudüs’te yaptığı konuşmaların bir bölümü yabancı dillerde yayınlanmıştır Türk Genelkurmay Başkanı’nın İsrael’in güvenliğini çok fazla düşündüğünü anlıyoruz. İsrael canibine, İsrael’i “saran” tehlikeleri anlata anlata bitirememektedir ve İsrael’e giden ilk genelkurmay başkanı’dır. Muhtıra’yı, bu arada, konuşmadı mı, bu sorudur.
b) 3 Kasım 2002 Günü, Genelkurmay Başkanı Orgeneral Hilmi Özkök, Washington’a uçuyordu, o gün, Türkiye’de çok önemli, önceden hazırlanmış ve sonuçları tahmin edilebilen bir seçim vardı. Orgeneral Özkök, akepe’nin tek ayaklı hükümetini, ben hep “diktatorya” tavsif ettim, Washington’da takdis ediyordu islamo-jüdaik bu diktatoryayı, Türk Silahlı Kuvvetler’in kabul ve desteklediğini, Washington’a, şahsen, teyid etmek üzere gitmişti. Müdahale’dir. 2001 yılından itibaren meşru başbakan Bülent Ecevit’e karşı askeri-medyatik darbenin başı olan Orgeneral Özkök, bir kritik seçim günü ülkesini terk ile Washington’a uçan ilk Genelkurmay Başkanı’dır. Müdahale etmektedir. Ergenekon Tertibi’nde “İsrael’in Adamları” görünmemektedir.
Koruma altında mıdırlar henüz bilemiyoruz ve sadece soru’dur.

Yirmi Bir: Türk Silahlı Kuvvetleri, Tağmaç-Evren-Özkök çizgisini henüz terk etmiş olmaktan uzaktır.

Yirmi İki: a) İsrael, Türkiye’de, İsrael’de olduğundan daha güçlüdür.
b) Bir “desislamization” üzerinde düşünmek isabetlidir. İkincisini, 2002 yılında, hükümete getirilen takımı, yüksek komutanların otuz yıldır en çok istedikleri ekip olduğu tespiti ile birlikte, öngörmüştüm. Birincisini uzun yıllardan beri dillendiriyorum. Sallanan her telgraf telinde İsrael nefesi vardır. Elrom hariç, Türkiye, İsrael’in Adamları için, en emniyetli mekan’dır. İkinci İddianame’de çelişki çoktur.29 Mart Akşamı itibariyle Deniz Baykal’a gösterilen Aydın Doğan desteği ve bu arada “Gandi” başlığı, dezislamizasyon’dan, “tehlike” görüyorlar, yüksek korkuyu haber vermektedir. Çok korktular ve korkuyorlar.

Yirmi Üç: İslamlaştırma ile yoksulluk, yolsuzluk, ahlaksızlaşma ve bölünme tehlikesinin ortaya çıkması, çok hızlı bir fakirleşme ile gözleri tahrip eden bir zenginleşmenin bir arada yaşanması ve judaizasyon, islamdan kaçışa yol açabilme kapasitesine de sahiptir. Bu da , 2002 yılında açıklıkla tahmin edilebiliyordu formüle edilmiş durumdadır. 1347 yılında, Avrupa’da patlayan, Kırım kaynaklı, “Veba”, Black Death, benzer bir kaçış yaratmıştı dinden kaçış tarihlerini biliyoruz. Sürekli felaketler ve savaşlar, akılcılığı da ileri sürebilmektedir. Türkiye’deki yüksek bir dinsellik gösterileri ile birlikte gelmişti kaçışın daha hızlı olmasını bekleyebiliyoruz. Deniz Baykal, İslam’dan kaçışın hızını kesebilmek için, bir çarşafçı ve bir Kur’an kursu tertipçisi çıkarmıştır.
Siyamlı ikizlerden birisi bunu tertip ettiği ve ve diğeri buna uyduğu için, artık göklerdedir.

Yirmi Dört: Türban, Mustafa Filmi, paralara konulan Osmanlı eliti ve tarikatçı zevat fotoğrafları ve Baykal’ın çarşaf ile Kuran kursu hamleleleri, İsrael desteklidirler. Bu, akepe’nin bir devlet politikası olması ile eş anlamlıdır Abdullah Gül’ün başını çektiği “yeni osmanlıcılık” senaryosunun unsurları arasındadır. İsrael çıkışlıdır, ama, şimdi, İsrael’de tereddütler başlamış durumdadır.
İsrael kuruluşunda, Arap kuşatmasını, “Kurbağa Politikası” ile açmayı denemişti, sıçrayarak, Etiyopya, İran ve Türkiye ile bağlar kurdu, Türkiye’ninki bütün ölçüleri aştı. Ben-Gurion’un sözüyle bir “metres ilişki” düzeyine yükselmişti. Ancak 1993, Çiller ile birlikte, “İsrael Darbesi” sonucu, 1996 yılı gelindiğinde, yeni bir “Hazar Devleti” sendromu yaşamaya aşlamıştık.Tarihimizdeki Üç “Hazar Devleti” halimizin üçüncüsüdür. 1993 Çiller Darbesi akabinde gelen Erdal İnönü-Tansu Çiller ve Tansu Çiller-Necmettin Erbakan Hükümetleri, İsrael ile tek devletin kapısını açtılar. Bu açıdan artık 1996 yılı da bir milat’tır ve yüksek İsrael ve Türk yöneticilerin, belirli aralıklarla bir araya gelmeleri artık antlaşmalara bağlanmıştır.
Davos’ta olan, bir karı-koca kavgası nöbeti’dir. Kontroldan çıkarak maksadını aştığını biliyoruz.
Şimdi tereddüt okuyoruz ve tereddüt şudur Musul’daki Kürdo-Judaik Devlet ile İsrael bağlantısı ve Diyarbakır’ın tehdit edilmesi, Neo-Konservatif iktidar, Kürdo-Jüdaik Devlet, İsrael ve Amerika Birleşik Devletler beraberliğini gözlerden gizlenemez hale getirdi.Bu, anti-amerikanizm ile anti-siyonizm’in birbirine artırarak, pekiştirerek, birleşmesidir Amerikan karşıtlığında yep yeni bir aşamadır ve kütleselleşmedir. Bu islamlaşmanın, İsrael açısından, tehlikelerini, gözler önüne sermesi anlamındadır. Kürdo-Jüdaik Devket plus İsrael plus Amerika Birleşik Devletler, anti-amerikanizm’in fırını oldular. Demek, akepe, üstlendiği işi yapamamıştır. Tayyip Erdoğan, declassé ya da raté haldedir. Seçim mitinglerinde Erbakan’ın, “Tayyip, Türkiye İsrael’in vilayeti oluyor” diye bağırması ve dtp sözcülerinim, anti-siyonist söylemi yükseltmeleri ise İsrael için tehlikenin, sonradan su yüzüne çıkan, delilleri durumundalar. Görüyoruz. O halde, bütün sırmaları dökülmüş bir Tayyip Erdoğan ve değeri son derece devalüe edilmiş bir akepe var.

Yirmi Beş: İkinci İddianame, Tayyip Erdoğan’a ait, sara hastası raporları olduğunu ve devlet ricalinin elinde bulunduğunu da kayda geçirdi. Washington ve Tel-Aviv için bu bilginin yeni olduğunu düşünemeyiz. Yeni olan Erdoğan’ın Davos’taki nöbet halidir kendisine seçim malzemesi olabilecek bir atışmayı sınırında tutamayarak bir epileptik kriz görüntüsü vermişti. Aydın Doğan gazeteleri, bunu tespit etmekten geri kalmadılar ve İkinci İddianame’de sara tespiti olduğunu da haber verdiler. Batı başkentlerinde not edilmiş olduğu şimdi daha iyi anlaşılmaktadır. Kuşku duymuyoruz. İslamlaşmış Türkiye’de anti-siyonist nöbetlerin riski daha yüksektir.
Kaldı ki, artık Arap ve müslüman ülkeler için “İslam” Türkiye bir model olma şansını yitirmiştir. Araplar ve İran tarafından görüldüğünde, artık Türkler’e söylenen her söz, İsrael’in bilgisi içindedir. Akepe dönemi, müslüman ülkelerde Türkiye’yi gülünç hale sokmuştur karşılarında, Araplar’dan daha müslüman, ne söylenirse, “gel senin aranı bulayım” diyen bir gariplik var. Kendi halimize acımak zorundayız.

Yirmi Altı: İsrael’in kurbağı’yı bir daha sıçratması ve Musul ve Diyarbakır’ı kolonize ettikten sonra, İç Asya’nın çok laik, Kazağıstan ve Özbekistan Devletleri ile ittifak arayışına girmesi ihtimal dahilindedir.İşaretler var. Rusya kökenli Liberman’ın partisinin iktidar ortağı olması ve dış işleri bakanlığını alması, bu arayış ve işaretler ile pareleldir. İsrael için İç Asya’da Rusça konuşma imkanı doğmaktadır. Kurbağa bir daha sıçratılabilecektir, deneyebilirler ve buradayız.

Yirmi Yedi: Her türlü devlet olma kurallarının bir tarafa bırakılmasını , tek parti döneminde dahi görülmemiş bir partizanlığı, valiler ve kaymakamların il başkanı ve ilçe yöneticisi olmalarını ihmal edemeyiz. Buna, seçmen kütükleri yolsuzlukları da dahil edilmek zorundadır. Bunlar ile birlikte akepe oyunu, yüzde otuz dörtün altında sayabiliriz. Hizb-ul Akepe ise, tekraren kaydediyoruz, yüzde on sınırındadır ve bu durumda, cumhuriyet savaşında, karşı pusula, yüzde kırkın az üzerindedir. Cumhuriyet savaşçıları ise, yüzde otuz beşi bulmuştur. Bu sayımda isabetli tahmin yaptığı kabul edilen A.Gür’ün, bir muhalefet olması halinde, akepe’nin oyunun daha çok düşmüş olacağı tesbiti, kaydedilmeye değmektedir. Demek, seçim muhalefetsiz yapılmıştır ve sayılanlar, cumhuriyet isyanı için atılan pusulalardır. Şimdi pusula atma dönemindeyiz. Sandıklara atıldılar.

Yirmi Sekiz: a- Anayasa Mahkemesi’nin kapatma kararı, b-Balbay Günlükleri, c-Seçim sırasında onüç yaşında bir öğrencinin, Erdoğan’ın otobüsüne alınarak, boynunun moraltılması, benzer, nöbet sahneleri, d- 29 Mart’ta üflenen borazan, düşüşün kilometre taşlarıdır. İslamizasyon ve akepe, varlık nedenlerini kaybettiler. Başladılar, demek daha isabetlidir. Desislamizasyon ihtimali en çok plütokrasi’yi korkutmuş durumdadır. Korku kimlikleridir ve korkuyorlar.
Korku, Türkiye’de önemli politik manivelalardan birisidir ve öndedir, diyebiliyoruz.

Yirmi Dokuz: Bir ayrım yerindedir. “Ilımlı İslam” Devleti ile ılımlı “İslam Devleti” arasında ayrım yapılmaktadır.
Judaize, vahşi kapitalize ve amerikanize islam’a, “ılımlı islam” denmektedir. Bu, esas olarak, İsrael ve Amerika Birleşik Devletleri’nin ortak proje ve politikasıdır. Refah bölündükten sonra, vahşi kapitalist, İsrael’e bağlı ve Washington ile vasalite ilişkinde bir parti, kabala ampullü ve Yahudiler’de bir kabile olan “ak” adlı bir fırka, kotarıldıktan sonra, iktidara getirilmiştir. Bu getirilişte, Kemal Derviş, Devlet Bahçeli, zamanın meşru başbakanı Ecevit’i devirmek üzere cunta kuran ve pek çok gazeteci ve televizyoncuyu yanına alan, zamanın Genelkurmay Başkanı Hilmi Özkök, en önde oldular ve en önemli rol oynadılar.
İktidara getirilen akepe, İsrael’de yeniden hükümete gelen Likud’a, Dt Partisi’nin Pkk’ya olduğundan daha yakındır. Birinci yakınlık için dinsel ve ulusal bir zorunluluk yoktur ve ikincisini silmek ise çok zordur. Çünkü, Doğu’da kazanın altındaki ateşin pkk tarafından yakıldığını hep biliyoruz. Özkök, bu islamist hükümet ile ilişkisine “şiir gibi” diyebiliyordu, Erdoğan da Özkök’e, bir nöbet halinde, “gel Hocam, seni arabama bindireyim” buyuruyordu unutulmaları imkansızdır. Demek ki, islamcı hükümet, Ordu’nun desteğinde, oturmuştur ve artık bir tarihi hüküm olarak kaydedebiliyoruz. Her ikisi de daha sonra nöbet ve nöbet hallerini tekzip ettiler.
İlaveten, şunu tespit edebiliyoruz, “İslam Devleti”, tekeliyetin ve Türk plütokratlarının yeni anayasasıdır. Daha önceki Tayyip Erdoğan münzaralarında Ertuğrul Özkök’ün, televizyon üzerinden, “üniversitede türbanı savunduk, lisede olmamasını istedik” sözü, ılımlı “İslam Devleti” tarifini vermektedir. “İslam Devleti”, Harika Altmışlı Yıllar’ın sonundan itibaren bir devlet politikasıdır. 12 Mart 1971 Diktatoryası’nın, 12 Eylül 1980 Diktatoryası’nın, 3 Kasım 2002 Diktatoryası’nın, genelkurmay başkanları Orgeneraller Tağmaç, Evren, Özkök tarafından savunulmuştur. Yerleştirilmiştir, diyebiliyoruz. Kemalizme ihanet buradan başlamaktadır.
Eylülist Diktotarya, İslamizm’in Altın Çağı’dır. Osmanizasyon’un başıdır. Akepe, bir devlet politikasıdır. Devlet seçimidir, diyoruz. Deniz Baykal ve Devlet Bahçeli’nin, Samsun-İskenderun hattının Doğusu’nu, şeriata, tarikata ve akepe’ye bırakmaları bir devlet kararıdır. Planlamasında İsrael var. Perspektif planlamadır ve ileriye doğru, ayırmak anlamındadır. Peki “islam devleti” neden mi sendika ve grevleri kaldırmak, fabrika sükunetini realize etmek, esir ücretini sürdürmek için, “İslam Devleti” vazgeçilmez olmaktadır. Vazgeçilmez olan bir de ahlaksızlık var. Artık “ahlaksızlık” ile magazin’i birbirinin yerine kullanabiliyoruz. Zıtların birliği ile yaşıyoruz.
Orta Çağ’da papaz ile cellat yan yana iş yapıyordu birisi son duayı yapmakta ve ikincisi idam etmektedir. Şimdi dinselleştirme ile magazin birliktedir. Eleledir. Aksi halde patlaması kaçınılmazdır. Krizden sonra Türkiye’nin, Forbes tasnifine göre, dolar milyarderleri sayısında büyük azalma yaşanmıştır, ancak kalan on üç dolar milyarderin en az onu, “yeni zengin”, nouveaux riches, sınıfından çıkıyorlar. Aynı zamanlarda, şu günlerde, gazeteler, üçüncü sayfalarında, kredi kartını veya borcunu ödeyemediği ya da geçinemediği için çıldıran, cinnet geçirerek seri cinayet işleyen ve intihar eden insanlarımızın haberlerini yer bulmakta sıkıntı çekmektedir. Bunlar birbirine bağlıdır milyarder sayısında ve yoksullukta artış birbiriyle bağlantılıdır. Pazara çıktığında aynı anda iki tarihi köşk alan titçi’lere, “tit, turizm-inşaat-tekstil sektörleri”, bu akepe dönemindedir. Grev yoktur, sigortasız işçi kuraldır, çocuk işçi tit’in, “insan kaynakları” anlamındadır. İslam Devleti ve fahişelik sektörünün, dizici aktivitenin genişlemesi, zıtların birliğinin sağlamasıdır.

Otuz: Aydın Doğan-Ertuğrul Özkök, akepe’nin kapatılmasına karşı durdular ve dünyanın her köşesinden hukukçu getirip kapatmanın yanlışlığını anlattırdılar bir gün pişmanlık duyacakları kesindir. Şecaat arz ederken sirkatin söylemekten geri kalmadılar amma, yine de, Aydın Doğan bunu dillendirirken gözlerine nem sürüyordu, liselerde türbanı istememekte, ancak, üniversitede türbanı şart görmektedir. Şimdi mi, 29 Mart’tan sonra gazeteciliği ve televizyonculuğu bırakıp estetik cerrahisi dükkanı açtılar. Ummadıkları bir darbe ile karşı karşıyadırlar. İslam Devleti’nin kaymakta olduğundan kaygılıdırlar. Güzelleme yapıyorlar yeminler ediyorlar, bir hanım, cumhuriyetçilerin zaferinden memnun olduğunu haber vermiş ve amma velakin artık türbana itiraz etmiyormuş, bunu özenle baş yazı yapıyorlar, İslam Devleti’ni koruma peşindeler.

Otuz Bir: Londra’da Obama ile Erdoğan’ın yan yana olduğunu defaetle yazdılar ve buna bir de Sarkozy’nin kıskandığını eklediler. Her zaman yaparlar. Bir aşırı dalkavukluk ihtiyacı varsa, “yan yana” resim basarlar, biliyoruz. Yıllardır hep yaparlar, ben de hep düzeltiyorum, “aile fotoğrafı” diyorlar, çekilirken, alfabe sırasına göre dikilirler, galiba başta, Arjantin’den bir hanım vardı, Arjantin’in adı “A” ile başlamaktadır ve alfabenin ilkidir, yine biliyoruz. Amerika’nın adı “United” ve Türkiye’ninki , Turkey “U” ve “T” önemlidir, böylece başlıyorlar. Ne yazık, hiç bir İngilizce dictionary’de, bu iki harf arasına başka bir harf girememektedir eğer bir Turban Republic olsaydı, turb, turk’den önce olduğu için, ilm-i hurufiye bunu emrediyor, Obama’nın yanında, Turban’ın başbakanı, Mr Abdullah olabilir, dikilecekti ve Abdullah olmadığı için Recep Erdoğan dikilmiştir. İlm-i Hurufiye budur eskiden Bush ile Sezer yan yana duruyorlardı. Ve bunda kasıt bulunmamaktadır. Obama’nın bir yanında da Medvedev dineliyor muhtemelen ülkesinin İngilizce adı “U” ile başlıyordu, “” olabilir, United’dan öncedir. Çok yazık, İslam’ın kayma ihtimalinden çok ürküyorlar çok çocuklaşıyorlar. En kibar sözcükle ya çok dalkavukluk ya da alzheimer hallerine işaret etmek durumundayız. Ama hiç sıkılmıyorlar.

Otuz İki: Bir de “zirve” yaptıkları haberi var. Utanmamaktadırlar.

Otuz Üç: İkinci İddianame’yi, akepe karşıtlarının yazdıklarından kuşku duymuyorum. Birincisine göre hep birlikte “kaos” yaratıyorduk, arkasından Ordu, müdahale edecekti, kaos’u, bunun için yapıyorduk.İkincisinde öğrendik ki, önce darbeler olmuş, kaos, bu kez arkada kalmıştı tekziptir. İkincisi, birincisini tekzip etmektedir ve her halde ergenekon fesatçıları yazdılar.
Bir şeytan varmış, peki şeytan varsa, Allah bir de Yalçın Küçük’ü neden yaratmış, savcıların en önemli sorularından birisi budur. Doğru, Mütareke Dönemi’nde de münevveran meleklerin cinsiyetini tartışıyorlarda, mevzu nedreti yaşadılar. Doğru, bir ülkeye bir şeytan yetmektedir. Peki Allah, şeytantan sonra Yalçın Küçük’ü neden yarattı, pek merak ediyorlar ve israftır, bir şeytan yeterlidir, ikincisi, “tövbe tövbe” daha şeytandır ve de Allah’ın hatasıdır. İddianame’nin meselesi işte budur ve cevabını ben de bilmiyorum. Yalnız, bilsem de söylemeyeceğim kesindir.
İki Yaşar Büyükanıt, Genelkurmay eski başkanı, Abdullah Gül’ün İngilizce bilmediğini, İngilizcesi’ni hiç kimsenin anlamadığını, “gakguk” ettiğini söylüyormuş ikincisinden öğreniyoruz. Yaşar Paşa, bir de , Gül’ün daha tehlikeli olduğunu ifade ediyormuş, “asıl tehlike” diyormuş, bu ifade çok tehlikelidir. Ürkütücü buluyorum ve daha sonra bu iki önermeyi de tekzip etmesine seviniyorum aksi halde saygısını ve saygımızı kaybetmemiz kaçınılmazdır. Şunun için ekliyorum, Milliyet’in başı S.Ergin ve Hürriyet’in başı E.Özkök’e göre, Obama ile Erdoğan, aile fotoğrafı için yan yana dikilmekle kalmadılar, bir de “mini zirve” yaptılar. Peki nasıl yaptılar zirvede ne kulaklık ne de tercüman görülüyordu, “gakguk” mu konuştular işte soru budur. Her halde, Obama ile Erdoğan bu zirvede, “gakguk” diliyle konuştular ve doğrusu konuşmaları imkansızdır. Çünkü birisi İngilizce ve diğeri Türkçe bilmemektedir. Aydın Doğan’ın, kendisine, yaklaşık, bir milyar dolar vergi cezası kesen Tayyip Erdoğan’ın böyle sert düşüşüne dayanamadığına hükmetmek zorundayız “attan düştü ve fıtık oldu” diyememektedir.İslam Devleti’nin de düşmesinden korkmaktadır. Buradayız. Her halde mesele şudur, yan yana fotoğraf çektirmişler, platformdan yan yana inmeleri normaldir, yan yana yürüyecekler, doğaldır, önlerini bir hanım kesmiş, Angelika Hanım diyebiliriz, Obama ile iki kelam ediyor ve Tayyip Erdoğan bakıyor. Yabancı dil bilmeyenler bakarlar. Erdoğan da bakar, hep biliyoruz. Bu halden düşüşün ve Türk plütokrasinin İslam Devleti’ne bağının çok kuvvetli olduğunu çıkarıyoruz. Önemli olan çıkarım’dır.

Otuz Dört: İki yılı mütecaviz bir zamandır, her televizyon programında, Gül’ün, İngilizce bilmediğini ifade ile İngilizce bilenlerin yanında biliyormuş görünmesini, “takiye” de diyebiliriz, ülke çıkarlarına aykırı buluyordum. Tekzip edilmeyi can-u gönülden niyaz ediyordum, Yaşar Paşa Hazretleri, İddianame’de beni teyid ile daha sonra İddianame’yi tekzip eylediler. Sevindim.
İkincisini her halde ben yazdım. Yalçın Küçük’ün şeytandan daha zeki olduğunu her halde ben yazarım “gakguk” lafı de her halde beni doğrulamak için İddianame’ye konmuş durumdadır. Şimdi üçüncüdeyiz. İkinci İddianame’de bir de, Tayyip Erdoğan’ın sara hastalığı ve raporu olduğuna dair bir kayıt var. Erdoğan’ın, “Epilepsi ile Orgazm” kitabıma açtığı tazminat davasından sonra, bu, İkinci’deki malum kayıt, Erdoğan’a bir darbedir.Önce haber yaptı, ancak, seçim sonuçları belli olduktan sonra Hürriyet’in bunu haber yapmış olduğu için çok üzüldüğünü tahmin edebiliyorum. Hürriyet, benimle savaşını, kitaptaki kitabın adıyla, “Doğan Savaş”, kaybetmişti ve şimdi kabul etmektedir. Erdoğan’ın sara raporu, İkinci İddianame’dedir.
Ama ben içinden biliyorum, “Hürriyet”, Erdoğan’ın “şeker” ya da “fıtık” olmadığını kesinlikle biliyordu. Cumhurbaşkanı yaparak kurtulmak istiyordu epilepsi ve üniversite diploması önünde bariyer oldular. Yine de, İkinci İddianame’yi, benim yazmadığımı, iddia ediyorum. Çok çelişiktir.

Otuz Beş: İkinci İddianame’ye göre, sara raporu, Yaşar Büyükanıt tarafından hastaneden alınmış ve Cumhurbaşkanı’na sunulmuştur. O halde, Güven Hastanesi ve muhtemelen de, ne yazık şimdi yaşamıyor, Doktor Sümer Hanım’dan alınmış olduğunu düşünebiliriz, nörolog idi ve müdavi doktor olmuştu öncesinde, nöbetin görülmemesi için, Erdoğan’ın otomobilini kilitlemişler ve muhtemelen nöbet boyunca zaman kazanmak için, otomobile balyoz operasyonu yapmışlardı. Şimdi, İkinci İddianame’de okuyoruz artık aşikardır.
a-Cumhurbaşkanı Sezer, Hilmi Özkök’ün genelkurmay başkanlığı kararnamesini imzalamakla sorumluluktan kaçmıştır. Vahim hatadır.
b-Erdoğan ile ilgili sara raporunu muameleye koymamakla, eğer İddianame’deki iddia doğru ise, sorumludur.

Otuz Altı:Durum değişmiştir. Aydın Doğan, Deniz Baykal ve Fethullah Gülen’in, Abdullah Gül’ün kalıcı cumhurbaşkanlığında anlaştıklarını düşünebiliriz. Anlaştıkları andan itibaren Gül’e, kalıcı ve cumhurbaşkanı muamelesi yapmaya başladılar. Hürriyet’in İddianame’deki sara raporunu, 29 Mart öncesinde, haber yapmasını da buna bağlayabiliriz. Gül, bir cumhurbaşkanı rolüyle Erivan’a gitmeye cesaret edemiyordu. Erdoğan, Gül’ün ciddi ciddi cumhurbaşkanı rollerine çıkmasına, izin vermiyordu Gül, Afrika’ya gidebilir, Afrika’dan konuk alabilir, amma, Pakistan ve Afganistan misli yerlerden “cumhurbaşkanı” gelince, Gül’ün yanında, kendisi de oluyordu Türk Devleti’ni küçük düşürdüklerini bilmiyorlar. Talabani gelince de, Erdoğan, kendisi, görüşüyordu Londra’daki finans toplantısı, Türkiye açısından, bir protokol ziyaretiydi Gül’ün gitmesine izin vermediği kesindir. Gül bunu bilmektedir, bir akşam üzerine kadar Erivan Seferi’ni açıklayamadı, tüsiad adına Aydın Doğan’ın kerimeleri Arzuhan Hanım “git” dedi ve gitti. Aydın Doğan bu seferi bir “zafer” olarak sundu, nerede ise resmi tatil sayılacaktı fazla geldi, Erdoğan’ın ilk hücumu işte Erivan Seferi’nden tam dönüştedir. Sefer unutuldu, Erdoğan’ın Doğan Holding’e karşı savaşı başladı Erdoğan, Baykal, Doğan ve Gülen’in, Gül’ü kalıcı cumhurbaşkanı tutmak için anlaştıklarını kesin sayıyordu. Sorun buradadır.Zaferi, cenk’e çevirmesinin nedeni buradadır.

Otuz Yedi. a-Aydın Doğan, ideolojik olarak İsrael-Amerika kampına, ancak ekonomik açıdan Almanya’ya bağlıdır. b-Almanya, Türkiye’nin bu kadar islamize olmasından ve Orta Doğu’nun tamamen Amerika ve İsrael güdümünde girmesinden çok rahatsızdır. c-Deniz feneri Dosyası, Almanya’nın, Türkiye’nin içine müdahalesidir. d- Aydın Doğan, bu müdahaleye katılmak zorundadır,vasal efendinin savaşlarında katılmaktadır.. e- Deniz Baykal taraftar olmuş ve Gülen’e bağlı Zaman Gazetesi ve diğerleri nötr kalmışlardır. f-Tayyip Erdoğan’ın sağlığı ve dolayısıyla sinirleri bunları kaldıramamaktadır, Aydın Doğan’a ikinci hücum ve seçim kampanyasını bunun üzerine bina etmesi, kaçınılmazdır. Ayağının altındaki toprağın kaydığını gören Erdoğan, kendi ayağına sıkmaya başlamıştır. Aydın Doğan, bunlardan birisidir ve iki tane sıkışı daha var.

Otuz sekiz: Türkiye’nin son yüz elli yılına, Hristiyan-Yahudi Savaşları açısından bakabiliyoruz. Ermeni Tehciri, Mübadele, Büyük Selanik ve İzmir Yangınları, 6-7 Eylül Olayları, 1964 Tehciri, hep buradadır. Ermeniler , bu arada Hrant Dink ile Yunaniler de böyle bakıyorlar ekleyebiliyorum.

Otuz Dokuz: Hrıstiyan dünyasının, Trabzon’da Rahip Efendi’nin, Malatya’da Hıristiyan misyonerlerin ve İstanbul’da Hrant Dink’in, Trabzon bağlantılı olarak, Topal Osman’ın memleketidir, İstanbul’da öldürülmelerini, Hristiyan Savaşları’nın devamı olarak görmeleri ihtimal dahilindedir. Buna tepkisiz kalmalarını beklememek zorundayız. Teorik yaklaşamamız yerindedir.

Kırk: Albay Türkeş’in son zamanından başlayarak Bahçeli döneminde, mhp, pasifist bir görüntü vermeye özen gösteriyordu. Ancak, Bahçeli’nin eski mücadele arkadaşı Muhsin Yazıcıoğlu, buradan ayrıldı ve özellikle Hrant Dink’in öldürülmesi olmak üzere, eski yol ile bağlantılı görülüyordu. Cenazesi bunu kuvvetlendirdi devlet töreni yapıldı ve bir savaş komutanı olarak, bir dergaha gömüldü. Gömüldüğü yere gömülmesi zordur. Yasalara çok aykırıdır. Aynı zamanda tarikat töreni olmuştur. Rahşan Ecevit’in katılmasını tarikat işareti saymak zorundayız.
Genelkurmay’ın katılımı, “devlet töreni” anlamındadır. Başta Maraş Katliamı, o sırada Orgeneral İrfan Özaydınlı içişleri bakanı ve Sivas Katliamı, o sırada Tansu Çiller-Erdal İnönü çifti hükümette idiler, unutulamamaktadır. Ama unutmaktadırlar.

Kırk Bir: Suikast var mı varsa, dış güçlerin eli mahsulü olmalıdır. Hıristiyan Dünyası’nın bir marifeti olarak düşünebiliriz. Büyükçe bir eli arıyoruz.

Kırk İki: Sivas Belediye seçiminde ise, Fethullah Gülen’in teveccühünü arayabiliriz.
Artık Gülen’in, Türkeş’in varisleri ile ilişki kurma zamanı gelmiştir. Egenekon Tertibi’nden yüksek komutanların Gata’ya yatırılmalarını, “gatakülli” diyecek kadar ölçüsüz bir dönemindedir. İktidarın eşiğinde olduğunu hayal etmiş olması ihtimal dahilindedir. Mhp ve Bbp ilişkisi gündemdedir.

Kırk Üç: Korku, maniveladır.
a-15-16 Haziran 1970 yılında, İstanbul Proleteryası, iki gün, İstanbul’u kontroluna almıştı ve Ağustos 1970 tarihinde, Başbakan Demirel büyük bir devalüasyon yaptı devrimci hareketler artacaktı, korku var ve aslında çifte korku demek zorundayız. Bütün hazırlıklar, Avcıoğlu-Madanoğlu liderliğinde, sol-kemalist ve “baasist” de deniyor, bir yönetim içindi, yüksek komutanlar, kemalizmden çok korktular ve Madanoğlu ve Avcıoğlu’nun bertaraf ederek, 12 Mart Diktatoryası’nı kurdular. Sendikaları yıktılar ve aydınları tıktılar.
b-Altmışlı Yıllar, “harika” yıllar oldu ve seksen ve doksan ve 2000 ile başlayan on yıllar, sadece ve sadece, “bir daha asla Altmışlı Yıllar” anlamındadır. Yetmişli Yıllar, Türkiye tarihinin en kanlı iç savaşını yaşıyordu ve mahalleleri solda “direniş komiteleri” yönetiyor ve öldürülüyorlardı. Bahçeli ve Yazıcıoğlu, sola karşı hücumda en öndedirler. Yüksek komutanlar, çok ürktüler ve kemalizmin kökünü kurutmaya karar verdiler. Bu, 12 Eylül Cuntası’dır. Eylülizm, islamın altın çağı’dır. Tayyip Erdoğan ve Abdullah Gül ve diğerleri, 12 Eylül’ün yetiştirip şekil verdikleridir.
c- Biz, kemalizm ile sosyalizmi ayırmaya ne kadar özen gösterdiysek, yüksek komutanlar, birleştirmeye çalıştılar. Kemalizm’e ihanete mahkum oldular. 28 Şubat 1997’de hem yaptılar ve hem de geri almaya kalktılar. Doğru, gitmesini istiyorlardı, amma, kemalistlerin gelmesinden korkuyorlardı. Tasfiye ettiler ve içlerindeki kemalistleri tasfiye ediyorlardı. Bunu yaparken daha çok “Atatürk” dediler.
d-2001 Devalüasyonu, tarihin en büyük esnaf eylemine yol açmıştı. “Provokasyon” dediler ve hepsinden çekindiler. Korkularını islamla yenmeye çalıştılar. Zamanın Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kıvrıkoğlu, yakın mesai arkadaşı Orgeneral Özkök’ün irticaya meyilli olduğunu çok sonradan, yıllar geçtikten sonra, Özkök’ün emeklilik yıllarında anlayabildi. . Özkök, akepe’yi iktidara “taşımak” ile tarihe düşmüştür.
e-İstanbul Ticaret Odası’nın eski başkanı Mehmet Yıldırım, yeniden başkan olmak üzere yaptığı mücadeleyi kaybedince, İstanbul ticaret odasını tarikatlardan kurtarmak için çalıştığını söylemişti yenildi, tüccar sermayesi “islam devleti” için kararlı ve ısrarlıdır. 30 Mart 2009 sabahı, gazeteleri aldığımızda, başta Aydın Doğan gazetelerinin, islam devleti’nin kayma ihtimalinden ne kadar çok korktuğunu görüyorduk. Büyük sermaye, plütokrasi, utandırıcı ölçüde, islam devleti seçimini yapmış durumdadır. 29 Mart Seçimi’nin, en önemli ve en açık tezi işte budur. İslam Devleti, bir devlet politikası’dır.

Kırk Dört: “Balbay Günlükleri” masumdur, ceza kanununun dışındadır ve çok değerlidir.
Şener Paşa’nın, “İslam Devleti” hükmünü bilmeden, Turgut Özal’ın, Yavuz Gökmen’e, Ordu’nun karşısına yüz bin kuvvetinde bir polis gücü yarattığını söylediğini unutarak, şimdi iki yüz bin kuvvetinde, çırpınışını okuyoruz. Bunlar, devleti dezislamize etme haykırışlarıdır ve çırpınış ve haykırış düzeyinde bir ordu hareketi arayışıdır. O halde sadece bir arayış ve yalnızca hareket halinde bir Mahmut Şevket Paşa’dır. Tarihte yeri var. Biri hareket halinde ve diğeri hareketsiz ve yazgıları yaklaşmaktadır. Şener Paşa, belki de hiç yüz yüze gelmeden Tuncer Paşa ile, Orgeneral Tuncer Kılıç, bir program yazdılar. Hareket’sizdir ve masum’dur. Ama makul bir program’dır.

Kırk Beş: Fransız yorumcular, şu anda da, yüksek komutanların, akepe yanlısı olduğuna yemin ediyorlar. Amerika’daki, çoğu Türk kökenli ve İbrani asıllı think-tankçı’lar, zinde kuvvetlerden korkuyorlar ve “genç subayların” kazanılmasını istiyorlar. İçerde “ordu karışmazsa iyi oluyor” sözü de korku’dur, karanlıkta ıslık çalıyorlar. Pek korkuyorlar. Ancak sonuçların ordu’yu şaşırttığından kuşku duyamayız. Fazla “büyük” gelmiştir. Cumhuriyet Savaşı’nın körüğünü görmemek ve duymamak imkansızdır. Derininde elenize sahiller, derin derin cumhuriyet’i üflediler. On üç kadın belediye başkanı çıkaran Kürtler, cumhuriyet’i yaktılar. Ve kurmay mekteplerinin tarikatçı hocaları yandılar. Kürtler, 1920 Cumhuriyeti’ni birlikte kurduklarını iddia ederek, bunun şeklen ve resmen kabulünü talep ediyorlar. Kaybı söz konudur ve hükmü yoktur. İş, yeni kemalist cumhuriyet’i birlikte kurmaktadır. Birlikte mücadele, ortak sevinç’tir. Asıl kabul, buradadır.

Kırk Altı: a- Almanya, İslam Devleti’ne müdahale etmiştir.
b-Herzel, biz “Erçel” diyoruz ve “Gerçel” de mümkündür, Sultan Hamid ile müzakere ederken, Filistin’e, toplu Yahudi Göçü’ne izin verilmesi halinde, “Aliya” deniyor, Batı’nın Ermeniler’e yapılanları duymayacağını vaad ve teyid ediyordu şimdiki sözcükle, medya üzerindeki tekellerinden emindirler ve Herzel, masaya koymuştu. Davos’ta Erdoğan nöbeti “hayırlı” olmuştur ve Herzel’in vaadi, yüz yıldan daha uzun bir zaman sonrasında, tersinden, realize edilmektedir. Ateş serbesttir, komutunu duyabiliyoruz. 7 Ocak Günü, tutuklamak üzere polisler beni evden alırken sadece “diktotarya” bağırmıştım ve daha önce Calligula’da bir cumhuriyetin yıkılışını ve üstünde tepinmeyi yazmıştım. Hep “oryantal despotizm” kategorisini kullandım, Montesquieu’den bu yana pek bilimseldir, bilmiyorlar mı ben onların kitaplarından öğrendim. Şimdi yazıyorlar, tutarsız, öfkeli ve sorunlu diyorlar, yarın John Hopkins raporunu da bulup çıkarırlar çünkü Herzel, “atış serbest” komutunu şimdi vermiştir. Oboma’nın Ankara’da olduğu gün okunan New York Times’da bir Mr. Cohen, “Kagan” okuyabiliriz, Erdoğan ile konuşmasına başlarken, yazısında, “of brisk and borderline brusque” tavırlı, tasvirini veriyordu “brisk”, Fransızca “brusque” sözcüğünden türemektedir, birincisini “acul” ve ikincisini “kaba” ve hatta “blöfçü” olarak anlayabiliriz. Demek ki, Herzel, artık barajları açmıştır ve Erdoğan için çok ağır yazılmaktadır. Üzücüdür. Şimdi, Hareket Ordusu’nu harekete geçirmek isterlerse, bu, esas itibariyle bir “gönüllü” ordusu idi ve içinde dokuz yüz kadar açık Yahudi yurttaşımız da vardı, her halde Gandi’den veya çarşafçı siyamlı ikizinden ve tabii Ertuğrul Özkök’ten izin almazlar. Herkesin sınırlarını tatma zamanındayız. Artık kimselerin Lusyen Hanım’dan izin almaya ihtiyacı yoktur. 29 Mart’ta cumhuriyet için isyan borusu çalınmıştır. Dp ve Anap’tan sonra Chp’nin de tükenme sürecine girdiği, partilerin il ve ilçe örgütlerinin tamamen ortadan kalktığı, milletvekilleri ve belediye başkanlarını, Erdoğan veya Baykal’ın atadığı, belediye başkanlıklarının mültezim’e verildiği, o kadar öyle ki, milletvekillerinin belediye başkanı olmak üzere, Ankara’da yolsuzluklar merkezileşmiştir, meclis’i bırakma yarışına girdiği bir dönemde, seçim edebiyatı iki yüzlülüktür.Şu anda içinde boğuluyoruz. Yüzde 23 veya yüzde otuzla belediye başkanlığı tombaladır iki turlu seçimi düşünemeyecek kadar oryantal despotizme vurgunuz. Demek ki, bozuk seçimden konuşmak bozuk bir iştir. Tek bozuk olmayan, yüzde otuz beş ölçüsünde pusulanın, cumhuriyet isyanı için, sandığa atılmasıdır. Durum, budur. Pusula, pusula’dır ve şu anda atılacak başka yer bulunamamaktadır.

Kırk Yedi: Kemalizm’in sol-kemalist aşamasındayız. Sol-kemalizm, kemalizmin en yüksek aşamasıdır.

YALÇIN KÜÇÜK'ÜN EK TEZLERİ

EK TEZLER: “29 Mart Tezleri” üzerinde düşünmeye 29 Mart Akşamı başladım. 31 Mart 2009 tarihinde bitirmiştim. Obama’nın ziyareti, Dışişleri Bakanı Clinton’un ziyaretinin devamdır, Türkiye gazeteci ve tabii televizyon erbabının tükenişini de gösterdi. Akılları, geldiği zaman yağmur yağmasından “Barack” adının, “bereket” anlamına geldiğini bulmaları ölçüsünde daralmıştı bu keşfe hiç kimsenin itiraz etmemesi daha acıdır.
Sami dilindendir, İbrani’de, “Ehud Barak” veya “Dafna Barak” adları var. Arabi’de “barika” söylüyoruz, Osmani’de, “barika-i hakikat müsademeyi efkardan çıkar” diyoruz. “Şimşek” ve daha doğrusu “yıldırım” anlamındadır. Kuran’da da bu anlamı buluyoruz.
Neden bu kadar ahmaklaşıyoruz, bilmiyorum. Hayır, biliyoruz, tekeliyet, sürüleşme düzenidir ve ahmaklaştırmaya en yukardan başlamaktadır.
a- Hassaten Obama’nın gelişi ile birlikte televizyonlar ve tabii gazeteler, Kadri Gürsel türü bir kaç kanuni istisna dışında, bir ahmaklar ordusu tarafından işgal edildiler. Türkiye, Aziz Nesin katsayısını aşmak üzeredir.
b- Davos, bir nöbet haliydi. Rasmussen Olayı, tam bir skandal oldu. Türk dışişlerini, Gül-Erdoğan-Bebecan üçgeninden kim kurtarabilir her halde bir Ergenekon Tertibi’ne ihtiyaç var. En az 1999 sayfalık bir rapor ihtiyacından söz ediyorum.
Ahmaklar, önce Rasmussen Skandalı’nı, bir zafer olarak gördüler ve Mehmet Ali Birand misli tecrübeli bir gazetecinin bile desteklediğini gördük. Utandım.
Davos ve Rasmussen, yıkılmış cumhuriyetin üzerinde oynamaktır.
c-Bayan Gül ve Bayan Erdoğan’ın bir daha delegasyona girmeleri halinde, Sarkozy-Merkel ikilisinin, Türkiye’ye “imtiyazlı ortaklık” dahi önermemeleri ihtimal dahilindedir. Davos ve Rasmussen’in üstüne geldiler.
d-Bayan Obama, Türkiye’ye gelmekten vazgeçmiştir. Her halde yorulmuştur. Bundan fazlası fazladır, demiş olabilir, düşünebiliyoruz.
e-Hürriyet’in bir sömürge gazetesi kokusu veren başlığı ile, “Mr. President” Obama’nın ise, Türkiye’ye çok önemli proje ile geldiği anlaşılmıştır. Türkiye’ye büyük ihtiyaç ifade etmiştir. Ama, ihtiyacının, bu Türkiye olmadığını açıklıkla ortaya koyduğunu söyleyebiliyoruz. Farklı bir Türkiye çizmek üzere zahmet ettiğini görebiliyoruz.
f-Söylediği, “böyle gelmiş, böyle gitmez” darb-ı meseli’nden ibarettir. Asıl isteğini, mozelede ve Mustafa Kemal’e yazdıklarından çıkarabiliyoruz. Gül ve Erdoğan’ın anlamayacaklarını düşünmüş olabilir, bu nedenle mozelede kağıda dökmüştür böyle bir izlenim olsa da, anlamak durumundadırlar.
g-Önce Canada’ya gitmesi, bir açıdan da Canada Modeli’ni yakından görmek için olabilir Missuri’den sonra bu ikinci çıkıştır. Washington’da, Avrupa ile İran arasında, Rusya’nın Güneyi’nde ve Arabia ile Erez İsrael’in içinde, bir “Amerika” ya da “İkinci Canada Projesi” var. 1947-1967 Türkiyesi dersleri özendiricidir.
Türkiye’nin bu kadar malleable, balmumu misli, mukavametsiz ve bel kemiksiz sanılması çok acıdır.
h- Amerika için “müslüman Türkiye” kategorisinin kıymet-i harbiyesi kalmamıştır. “Ben de müslümandım, so what” demesi bu nedenle olabilir alkışlanmıştır. Anlamadıklarımızı alkışlamak, geleneğimizde ve genlerimizde var.
Washington, “islamizasyon” furyasına “dur” demektedir. İsrael ve Amerika, hayrını görmediler ve tersinden çekiniyorlar.
Ahmakları ahmaklaştıran her halde bu devalüasyondur.
i-Erdoğan, fırsatı yakalamış, kolundan çekmiş ve Obama’yı öpmüştür. Ahmaklar bunu “ilginç bir kare” saydılar ve öyle yaydılar. Bir kasabalı, yakaladığını öpmektedir.
Halkla ilişkiler uzmanları vardır gelen bir ünlü aktör ise, “kadınlarınız çok güzel” demeyi öğrenmektedir. Ünlü aktristler, hava alanında, “erkekler çok yakışıklı” buyuruyorlar. Yakın zamanda şarkıcılar, “Tarkan, muthis, I adore Tarkan” terennüm ediyorlar ve devlet adamları, “Erdoğan çok etkileyici” demeden edemiyorlar hepsi kağıtlara yazılmıştır. Bunlar yararsız ve zararsız, ayrıca boş laflardır.
Ancak Obama, her sözünü yapan bir Erdoğan bulmaktan mennundur. Geçiş dönemi için, “not bad” dediğini duyuyoruz.
Erdogan ve Gul’un, milletvekillerin, henüz Obama’nın ne için geldiğini anladıklarını söyleyemeyiz. Yalnız, Gul, Erdogan ve Bebecan’ın artık turbanlarını çıkarmalarını bekliyoruz. Bir süre böyle kalırlar. Kalmak için bir daha değişmeyi deneyecekleri kesindir ve kalabilecekleri ise çok kuşkuludur.
Ey televizyoncu, senin için ahmaklığın sınırı yoktur.
Bu ses, mozeleden yankılanmaktadır.
Bir isyan var.

2009-04-07T18:03:00.001+03:00

2009-04-07T16:48:00.000+03:00

hayat ileriye doğru yaşanır, geriye doğru anlaşılır

2009-04-07T16:47:00.001+03:00

Tilki ormanda gezmektedir. bir agacin dalinda asili bir geyik budu görür.
Açtir ama süphelenir kontrol etmeye baslar ve görür ki bu bir tuzak.
Geyik budu bir iple bombaya baglidir.
Epeyce uzaga gider ve basini kollarinin üzerine koyarak yatar, biraz sonra kurt gelir, budu görür ve yatan tilkiyi de tabi…
Tilkiye sorar 'ne yapiyorsun dostum'
Tilki cevap verir 'hiç… yatiyorum'
-Burada bir but var
-Evet var
-Neden yemedin
Tilki sakince cevap verir ;
'BU GÜN ORUCUM'
Kurt kendinden emin ;
'Ben yiyeyim o zaman'
Tilki 'Buyur afiyet olsun' der.
Kurt but `a uzanir uzanmaz bir patlama ortalik toz duman kurt yarali
hareketsiz 10 metre uzakta perisan halde yatarken tilki sakince budu
yemeye
baslar.
Bunu gören kurt ;
'LAN SEREFSIZ HANI ORUCTUN'
Tilki piskin piskin ;
'Biraz önce top patladi duymadin mi ?'

****

Kasabanın birinde bir papaz ve onun iki tane papağanı varmış. Papağanlar da
papaz gibi oldukça inançlı ve dindarlarmış. Sabah-akşam kafeslerinde oturup
incil okuyup dua ederlermiş. Papazın cemaatinden bir kadının da 2 tane dişi
papağanı varmış, papazın erkek papağanları ne kadar ahlaklı ise kadının dişi
papağanları da o kadar ahlaksızmış. Eve gelen misafirlerin önünde 'erkek
istiyoruz!' diye bağırırlarmış. Kadın sonunda dayanamamış ve
papaza akıl danışmaya gitmiş. papaz da;
- Sen getir onları bana benim papağanların kafesine koyalım da ahlak
öğrensinler biraz, benim papağanlar sürekli dua eder' demiş.'
Kadın da almış papağanları getirmiş papazın evine... Kafese girer girmez dişi
papağanlardan birisi;
- Hey yakışıklılar, iki tane ucuz fahişe ister misiniz kafesinizde?' demiş.
Erkek papağanlardan biri ötekine dönüp,
- Oğlum bütün dualarımız kabul oldu lan sonunda

2009-04-02T23:44:00.001+03:00

Volkan Konak Göklerde Kartal Gibiyim

2009-04-02T23:34:00.000+03:00

2009-03-30T14:08:00.001+03:00

Kadının İntikamı Atılgan Bayar Akşam

Radikal İslamcılar ne diyor?

'Kadının bir ölçüde seçme hakkı olabilir ama seçilme hakkı olamaz.

Kadın örtünmeli ve sosyal hayata ancak eşinin veya ailesinden bir erkeğin kontolünde katılmalı.'

Radikal laikçiler ne diyor?

'Örtülü kadının siyasette yer alması mümkün olamaz. Ancak oy vermesine tahammül edilebilir.

Örtülü kadın üniversiteye giremez.

Örtülü kadını, örtüsünü açmadığı sürece dindar erkekler ve kendini kapalı kadınların sözcüsü olmaya memur etmiş birkaç başı açık kadın temsil edebilir.'

Radikal İslamcılar ile Radikal Laikler arasındaki bu çıldırtan diyalektik isyan ettirirken; Türkiye'deki başörtülü kadın oranının yüzde 70'i aştığı söyleniyor.

Yani?

Hem Radikal İslamcılar hem de Radikal Laikçiler mükemmel bir ittifak ile kadın nüfusunun yüzde 70'ini sosyal ve siyasal süreçlerin dışına atıyor.

Cumhuriyetçilik ilkesi ile çelişen bir durum ile karşı karşıyayız.

Bu devletin kuruluş felsefesinin iki önemli dinamiği neydi?

Kadını siyasal ve sosyal süreçlerin içine sokmak...

Vatandaşlık temelinde haklar ve özgürlükleri eşit dağıtmak...

Kadın nüfusunun yüzde 70'ini siyasal ve sosyal süreçlerden dışlamak, nereden bakarsanız bakın Cumhuriyetçilik ilkesini yaralayan bir davranış.

Kadın nüfusunun o ya da bu sebepten yüzde 70'inin örtülü olduğu bir toplumda, kadınları siyasal ve sosyal süreçlere dahil edecek mekanizmaları kurmak, başı açık ve örtülü kadınları ortak projeler etrafında buluşturmak Cumhuriyetçilik vazifesidir.

Kadını ancak bu süreçlere dahil edersiniz, vatandaşlık gücünün kullanımını eline vermiş olursunuz; sonra başını açar mı, kapatır mı, bu onun bileceği iştir... Bu güç artık 'beylerine' devredilemez.... Manipüle edilemez!

Dahil etmekten çekindiğiniz ölçüde...

Radikal İslamcılar ve Radikal Laikçiler ile aynı safa düşmeniz kaçınılmazdır.

İşte bu manzara-i umumiye içinde, başı örtülü kadını sistemin referanslarını bozmadan temsil imkanlarını araştıran Recep Tayyip Erdoğan Hareketi, ne kadar şaşırsanız da Cumhuriyetçi bir meydan okuma olarak algılanıyor.

Kadınlar için çekim alanı olmasının temel dinamiği budur. CHP ise, bu konudaki girişimini teorik yetersizlik yüzünden tamamlayamamış ve ikna edici bir düzeye çıkartamamıştır.

Medeni Kanun ile, Anayasa ile ihtilafı olmayan örtülü kadının laik olmadığını söylemek abesle iştigal.

Şimdi seçim sonuçlarını karşısına koyup, AK Parti iktidarının bunca yıl sonra bu oy oranlarını tutturabilmesini anlamakta güçlük çekenlere duyurulur:

AK Parti'de başı örtülü veya açık kadınların ne ölçüde temsil edildiği, bu partinin ne ölçüde çözüm üretebildiği tartışmalı...

Ama nihayetinde, kadınların yüzde 70'inin temsilini 'mesele' edinmiş tek parti izlenimi veriyor.

Türk kadınlarının yüzde 70'i de, Radikal İslam'a ve Radikal Laikçilik'e savrulmadan temsil edilmenin imkanını araştırıyor.

Radikal İslamcılar ve Radikal Laikçiler tarafından 'siyasetin nesnesi' olarak görülen, üzerine projeler yazılan kadın; bu temsil imkanını bulabildikçe, yani siyasetin öznesi olmaya başladıkça, her iki tür radikalizmin de tasfiye oluşunu izleyeceğiz...

O HALDE TEZİ YAZALIM:

AÇIK VEYA KAPALI, KADIN HÜR İRADESİNİN TEMSİL EDİLMEDİĞİ BİR DEMOKRATİK CUMHURİYET, ANCAK VEHİMDİR.

2009-03-27T14:11:00.001+02:00

2009-03-27T13:00:00.002+02:00

Türkiye Tercihini Yapacak Yılmaz Özdil

Organ mafyasıyla mücadelesinden ötürü, merkezi Washington'da bulunan Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu tarafından "başarı ödülü"ne layık görüldü.
*
Emlakbank hortumcusu "prens" Engin Civan'ın İsviçre'deki gizli rüşvet hesabını ortaya çıkardığı için, amiral gemisi Hürriyet'e "Bravo Gazeteci" diye 9 sütuna manşet olabilen tek kişi.
*
"Cumhurbaşkanı'nın yeğenidir, neme lazım, birader, başıma bi şey gelir" demedi, Murat Demirel'in Cayman Adaları'ndaki gizli hesabını ortaya çıkardı; milletin parasını bulduğu için TMSF'den "teşekkür plaketi" aldı.
*
Şimdi "mangal yürekli rolü yapan" arkadaşların "fasa fiso" dediği dönemde, Susurluk'un üstüne gittiği için, "siyasetçiler" tarafından hakkında "ölüm fermanı" çıkarıldı.
*
Enerji yolsuzluğunu deştiği için, yine "siyasetçiler" tarafından meslekten attırılmaya, yok edilmeye çalışıldı.
*
Çanakkale Şehitler Abidesi'nin tamamlanmasını, şehitliklerimizin ihyasını, Çanakkale ormanlarının yeniden yeşermesini "kendine dert edindiği için" Kültür Bakanlığı tarafından "hizmet ve onur ödülü"ne layık görüldü.
*
Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı, çocuklarımızın geleceğine katkılarından ötürü "şükran plaketi" verdi...
Engelli çocuklarımıza özel eğitim merkezi açılmasına katkılarından ötürü, "teşekkür beratı" aldı.
*
Gıda teröristleriyle adeta tek başına savaştığı için, teşekkür beratı almadığı Sağlık Bakanı kalmadı... Halk sağlığına katkılarından ötürü, tabip odalarından, diyetisyenler derneğinden, veteriner hekimleri derneğinden, diş hekimleri odalarından, Türkiye Gıda Güvenliği Derneği'nden sayısız ödüller aldı.
Bugün bu ülkede tek tük sağlıklı gıda tüketebiliyorsak, bunu ona borçluyuz...
*
Turizme katkılarından ötürü, tarıma katkılarından ötürü, denizciliğe katkılarından ötürü, şehirciliğe katkılarından ötürü sayısız ödül aldı. Türk sporuna katkılarından ötürü ödüller aldı.
Fenerbahçe yöneticisi olduğu halde, adalet terazisi şaşmadığı için, Galatasaray Üniversitesi öğrencileri tarafından "büyük ödül"e layık görüldü.
*
Onlarca üniversite, yüzlerce lise tarafından defalarca "yılın gazetecisi, yılın televizyoncusu, yılın habercisi, yılın anchormani" seçildi.
*
40 yıl... 2 bin küsur ödül.
*
En son, İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü'ne 10 trilyon lira yardım topladığı için "onur ödülü" aldı...
Bağımsız sivil toplum kuruluşlarının anketlerinde, yıllardır, hep, "en güvenilir kişi" çıktı.
*
Melih Gökçek'in "Türkiye'yi ona dar edeceğim" dediği Uğur Dündar...
*
Haklı aslında.
Türkiye Uğur Dündar'a dar edilmeli ki, Melih Gökçek gibilerine bol gelsin!
Uğur Dündar o.

2009-03-25T18:54:00.001+02:00

Küresel Medya ya da Big Brother Resul Serdar Ataş

George Orwell, “1984” adlı kitabında, dünyayı kaba hatlarıyla üç ana bloğa bölerek, her blok içinde yer alan halklar için de kapalı, yalıtılmış ve diğer bloklardan habersiz yaşam alanları oluşturur.

Bu blokların yönetim erkleri; her şehre, mahalleye, caddeye, eve ve hatta her odaya anında bağlanabilen, bu yerlere kesintisiz yayın yapabilen ve aynı zamanda tüm bu yerlerde hâlihazırda meydana gelen her vakayı da anında gözlemleyebilen merkezi bir sistemle bu yerleri kontrol eder. Bu devasa sistemin adı ‘Büyük Birader’dir. (Big Brother.)

“Big Brother her yerde! Big Brother seni görüyor! Big Brother’dan bir şey saklayamazsın!” Böylece bu bloklarda yaşayan halklar yüksek oranda terörize edilerek, amansız bir korkunun kıskacında felç edilir. Yaşam alanlarındaki insanlar her eylemlerinden, hatta düşüncelerinden bile Big Brother’ın mutlaka haberdar olduğunu düşünürler ve bu amansız korkuyla itaat robotlarına dönüşürler. Hükümetler de, anında her yere ulaşabilen bu devasa sistemle güçlü bir propaganda yürütürler. Diğer bloklardaki yaşamdan habersiz olan insanlar, kendi blokları dışındaki herkesi ve her şeyi kendilerine düşman olarak görürler. Çünkü tüm sistem bu yönde haber yapmaktadır. Bu sistemin başlıca propagandası şu şekilde özetlenebilir: “Diğer bloklarla sürekli bir savaş halindeyiz. Çünkü diğer bloklar, kendi aralarında işbirliği içerisindedir ve fırsat bulduklarında, bizim diğer bloklardan daha güvenilir ve daha mutlu bloğumuzun tüm dengelerini altüst edeceklerdir. Bu nedenle de her yurttaş, kendi bloğu için canla başla çalışarak ve diğer bloklara amansız bir kin besleyerek ancak bu mutlu yaşamını devam ettirebilir.”

Söz konusu bloğun adı ‘Okyanusya’dır. Yoğun propagandalar altında sersemletilmiş, hastalık derecesinde politize edilmiş Okyanusyalılar, bir zamanlar Romalıların Latince bilmeyen her kavmi “barbar” olarak tanımlaması gibi, kendilerinden olmayan her şeyi ve herkesi kesin hatlarıyla “düşman” olarak görme histerisine yakalanmıştır.

Haber akışını Batılılar kontrol ediyor

Günümüzde, haber akışını sağlayan ajanslara bakıldığında, ulusal yayınlarda düşük düzeyde olsa da, uluslararası düzeyde haber tekeli başta ABD olmak üzere Batılı ülkelerin elinde bulunmaktadır. Dünyadaki haber dolaşımı büyük ölçüde Amerikan AP, UPI, İngiliz Reuters, Fransız AFP ya da Rusya’nın TASS ajansı tarafından yürütülüyor. Görüntülü uluslararası habercilikte ise CNN, İngiliz ITN ve Reuters motor rolü üstlenmiş durumda. Dünyadaki kitle iletişim araçlarının dış haberlerin yüzde 80’ni bu ajanslardan alması gerçeği, dünyanın bilgilenme kaynağı hakkında çok çarpıcı bir vakayı ortaya koyuyor aslında. Yani Üçüncü Dünya Ülkeleri dünya haberlerini ancak başka ülkelerin gözü ve tercihi ile izleyebiliyor. Şu gerçeği de kabul etmek zorundayız ki; haberin şekillenmesinde birkaç unsur ciddi anlamda etkilidir. Bu etkenlerin başında, haberi izleyen muhabirin bakış açısı ve hassasiyetleri gelir. Muhabirler haberi hazırlarken, bir yandan kendi ülkesindeki kamuoyunun beklentilerini, görev yaptığı ülke ve bölgenin gerçeklerini ya da yöneticilerinin tutumlarını dikkate alıyorlar. Haberin hedef kitlesi olan kamuoyunun beklentileri ile görev yaptığı bölgenin gerçekleri çatıştığında, muhabirin ne kadar tarafsız kalabileceği elbet tartışma konusudur. Demek istediğim şey, kaynak olarak kullandığımız bu ajanslar, kendi ülkeleriyle ya da kendi ülkelerinin müttefikleriyle ilgili olayları haberleştirirken, çoğunlukla taraflı davranıyorlar. Haber ajanslarını tekellerinde toplayan tüm ülkelerin Batılı ülkeler olması, özellikle az gelişmiş ya da gelişmekte olan ülkelerin dünyadaki sorunlu imajının da gerekçesi sayılabilir. Düşünün ki, Batılı olmayan ülkelerde cereyan eden çok önemli meseleleri, savaşları, ekonomik gidişatı, velhasıl irili ufaklı her türlü gelişmeyi Batılılardan öğrenmek zorundayız. İşte tam da bu noktada çok yakıcı bir gerçek ortaya çıkıyor: O gerçek de, ailemiz hakkında, başkalarınca bilgilendirildiğimiz gerçeğidir. Bu durum aslında günümüzde aynı kaderi ve coğrafyayı paylaşan ülkelerin niçin ciddi bir birliktelik kuramadıklarını; bırakın birlik kurmayı, çok basit meselelerde bile bir müşterek görüş ve ortak refleks geliştiremediklerini açıklıyor. Bunun yanı sıra, herhangi bir Batı dışı ülkedeki bir halkın bir başka Batı dışı ülkenin halkı ile ilgili onca önyargıya ve yanlış kanıya sahip olmasının da altında maalesef yine aynı gerçek yatıyor.

Küresel medya aracılığıyla Kimliksiz kitlelere doğru...

Küresel medyanın yalnızca bilgilenme açısından dünyayı yönlendirmediğini de biliyoruz. Bu yanlış bilgilendirmenin doğal bir sonucu olarak, zihniyet, algılayış ve tasavvur dünyamız da ciddi anlamda Batılılaşmakta, kendi toplumumuza, coğrafyamıza karşı yabancılaşmakta ve küresel bir Batı merkeziyetçi düşünce ve bilgi akışı dolayısıyla kendi toplumumuzun içindeyken, Batılı değerler içinde erimekteyiz. Yani Türkiye’de taşıdığın genler açısından bir Türk, İran’da genetik olarak bir Farisi, Suriye’de genetik olarak bir Arap ya da Orta Asya’da bir Kırgız olsan da, kimlik açısından Batılı değerlerle zihni ve algılayış dünyası şekillenmiş bir Avrupalı oluyorsun. Hatta daha da acı bir durum söz konusu: Kendi coğrafyasında Batılı değerler tarafından şekillenmiş topluluklar, önce aidiyet duygularını kaybetmekte, sonra da ne Batılı, ne de Doğulu olmayı başaramamış, kimlik bölünmeleri yaşayan köksüz birey ve toplumlar doğmaktadır ki, bunun sonucunda da yönlendirilmeye ve yönetilmeye hazır kitleler oluşmaktadır. Batının üreteceği somut ve soyut her şeyi dünden tüketmeye hazır, mideleri beyinlerinden büyük, çarpık, ne olduğu belli olmayan, kimliksiz kitleler...

Kelimelerle düşünüyoruz

Orwell’in felsefe tarihi açısından “İstenmeyen Ütopyalar” sınıfında yer alan kitabı 1984’te işlediği bir diğer çarpıcı konu ise, “dil” ve “düşünce” arasındaki enteresan ilişkidir. Söz konusu kitapta, halkların yalıtılmış yaşam alanlarında yaşamaya mahkûm edildiğini ve hayali savaşlarla, hayali düşmanlara karşı amansız bir savaş yürütüldüğünden bahsetmiştik. Bu yaşam alanlarında, halkı sisteme entegre etmenin, itaat robotlarına dönüştürmenin biricik yolu ise güçlü bir propaganda bombardımanıdır ki, söz konusu propaganda da medya vasıtasıyla gerçekleştirilir.

Egemenler ‘Dil’i kontrol ederek düşüncelere hükmediyor

Okyanusya’nın tüm haber yayını merkezi bir sistemle tek bir bürodan yapılır. Bu haber bürosu için, Okyanusya hükümetinin hazırlamış olduğu bir haber dili kitabı vardır ve gazeteciler hazırladıkları haberlerde söz konusu kitapta olmayan hiçbir sözcüğü kullanamazlar. Haber dili tamamen Okyanusya hükümetinin deklare ettiği kitaptaki sözcüklerle kurulmak zorundadır. Böylece Okyanusya hükümeti, dili kontrol altına alarak, düşünceyi de kontrol altına almış olur. Çünkü dil, düşüncenin akışını ve işlevini belirleyen ana unsurdur. Bizler kelimelerle düşünmek durumundayız ve kelimeler, aslında farkında olmadan düşüncelerimizin sınırlarını çizmiş olur. Bu nedenle kelime dağarcığı geniş olan toplumların tarih boyunca kültürel açıdan daha üretken oldukları gerçeği temellenmiş oluyor. Gerek günlük hayatta, gerekse bilimsel çalışmalarda kullanılan dil ile düşünce’nin fonksiyonel gücü, çeşitliliği, çok boyutluluğu ve etkileyebilme kabiliyeti arasında yadsınamaz bir bağ vardır. Okyanusya hükümetinin hazırlamış olduğu haber kitabındaki kelimeler her baskıda giderek azaltılır. Öyle ki söz konusu kitabın 10’uncu baskısında kitaptaki kelimelerin sayısı bırakın düşünme eylemini gerçekleştirmek için yeterli olmaya, biraz kompleks sayılabilecek ya da birden fazla anlamı verebilecek bir cümle kurmaya bile yetememektedir artık. Böylece Okyanusya hükümeti, Okyanusyalıların kelime dağarcıklarını sürekli olarak daraltarak onların muhalif düşünebilme yeteneklerini de köreltmenin yanı sıra, bedenlerini esir aldığı gibi beyinlerini de kontrol etmiş olur.

İdeolojik Devletler’in ortak yöntemi

Sözünü ettiğim yöntem, aslında özellikle Sanayi Devrimi’nden sonra hemen hemen her İdeolojik Devlet’in başvurduğu bir yöntemdir. Sovyetler Birliği’nde, Çin’de, kısmen Amerika’da ve ülkemizde yapılan dil ve kültür devrimleri’nin bu yöntem ve hedef üzerine kurulu olduğunu söylemek abartılı olmaz. Halkların binlerce yıllık kültürel birikiminin temel taşıyıcı unsuru olan dilin budanarak Necip Fazıl’ın deyimiyle ‘bir kurbağa dili’ne dönüştürülmesi, bir yandan halkın düşünme kabiliyetinin çeşitliliğini azaltırken, bir yandan da tarihi ile olan bağını bir çırpıda kesiveriyor, ya da en azından asla tehlikeli olmayacak bir zayıflık düzeyine indirgiyor.

1984, bir Ütopya değil

Goerge Orwell’in 1952’de kaleme aldığı bu kitap, felsefe tarihi açısından bakıldığında ‘Ütopyalar’ sınıfında yer alsa da, aslında pratikte Orwell’in öngörüleri günümüz dünyasında bir somutluk arz etmektedir. Orwell’in kitabındaki Big Brother benzeri bir yapılanma bugün küresel güç odaklarının hizmetindedir ve yeryüzü halklarını devasa bir propaganda dalgasıyla bloklara ayırmakta, halkları başka halklara düşman etmekte ve hatta kendi adaletsiz sistemlerini bu yolla halklar nezdinde meşrulaştırmaktadır. “Dünyadaki büyük medya kuruluşlarının kahir ekseriyeti, ultra haber ajansları ve ‘strateji üretim merkezleri’ bugün hangi ülkelerde odaklanmaktadır, hangi yönde yayın yapmaktadır ve hangi sermayenin elindedir?”

Bu sorular, Orwell’in kitabında yer verdiği Big Brother varsayımıyla harmanlanarak cevaplandırılırsa, sanırım ‘Küresel medya’ kavramının da ana hatları, ne olduğu ve nasıl işlediği belirginleşecektir.

2009-03-25T12:13:00.001+02:00

Köleleştirme Oyununun Umut Tacirleri Erol Manisalı

Televizyonlarda, gazetelerde, meydanlarda “öbür dünyadaki cenneti” bugünden pazarlayıp paraya ve koltuğa dönüştürenler…
- İnsanların piyango bayilerinin önünde uzun kuyruklar oluşturmasını marifet sanıp umut satanlar…
-Televizyonda, “para kazandırma oyunu” oynatıp halkı aşağılayanlar…
- Ve kapılarına sadaka niyetine üç kilo pirinç bırakılmasını bekleyen insanlar, karanlık çağlardaki gibi…

21. yüzyılda yaşanan bütün bunlar, yozlaşmış faşist bir ortamın göstergeleridir.
- İnsanlara eğitimi, sağlığı, konutu sağlayacaksın; onu üretken hale getireceksin, çalışma olanakları yaratacaksın…
- Örgütlenip payını elde edebilmesi için, demokratik haklarını sağlayacaksın…
- Sosyal devlet güvencesi altına sokacaksın…

Oligarşi ne yapıyor? Sıralayalım;
1) İnsanları, kapılarının önüne “sadaka bırakılmasını bekleyen dilenciler” durumuna sokuyor, halkı aşağılıyor… Balık tutmayı öğrenmesinin yolunu tıkıyor, sadaka balık dağıtarak vatandaşı, kul ve köle haline bilinçli bir biçimde getiriyor…
2) İnsanlar umutlarını piyangoya bağlamışlar. İş yok, çalışıp onurlu bir biçimde ayakta durmak yerine “lotarya cemaati” olarak bir sığınak arayacak. Uyuduğu zaman rüyasında “büyük ikramiyeyi görecek”, onunla avunacak… Gerçekler rüyalarla örtülüyor.

3) Televizyonlarda “para kazanma yarışları” düzenleniyor. Horoz dövüşü, at yarışı, it yarışı misali insancıklar birbirine kırdırılıyor; aşağılanarak duygu sömürüsü yapılıyor. Bunların o eski Brezilya dizisi Köle İsaura’dan farkları yok, insanlar köleleştiriliyor…
4) Kapılarına sadaka bırakılıyor. Binlerce yıl öncesindeki ilkel toplumlarda zenginin fakire “artıklarını dağıtması gibi” dilenci bir topluluk, programlı bir biçimde yaratılıyor.
Çağdaş değerlerin yerine ilkel ve kokuşmuş çağdışı dönemlerin laboratuvar çalışmaları yapılıyor.
5) Ve siyaset meydanlarında sesleri kısılmış umut tacirleri halka plan, proje, çağdaşlık, egemenlik, hak, hukuk, insanlık vaat etmiyorlar, umut tacirlerinin vaazını veriyorlar sadece; onlar aralarında yarışıyorlar, “it dalaşı misali”…

Oligarşi demokrasi oyunu oynuyor; aynen televizyonlardaki para kazandırma oyunu gibi, “bul karayı al parayı” oyunu bu; insanlık ayıbı, karartma, aşağılama, köleleştirme, kullaştırma ve sonunda sömürgeleştirme…
Mal pazarı değil, insan pazarı…
- Her şey piyasaya emanet ama sonunda o da batmış
- “Her şey Allah’a emanet” diye inanç sömürüsü yaparak çıkar sağlayanlar
- Aslında, “her şey Amerika’ya emanet” diyemedikleri için işi başkalarının üzerine yıkıyorlar.
“Her şey bize emanet, biz de Amerika’ya…” deseler işi çözecekler, gerçek ortaya çıkacak. Bir kere de dürüst olsalar…

Kullar, köleler, cemaatler bir yanda; ve öte tarafta yeni oligarşinin sadaka dağıtıcıları… Onun arkasında Avrupa, Amerika desteği…Çığırtkanlar, umut tacirleri meydanlarda, öbür dünya cennetini pazarlayanlar, piyango bileti satanlar, artık yemekleri kapılara bırakanlar…
Türkiye Cumhuriyeti, sosyal ve laik hukuk devleti nerede? 70 milyon nerede? Umut tacirlerinin esiri mi olduk hep birlikte?
Geçen gün televizyonda bir reklamcı parlak çocuk, bir zenginin bilmem kaç kişilik koca bir mutfak yapıp sadaka yemek dağıttığını övünerek anlatıyordu.

Sadaka fabrikası kurmuşlar da haberimiz yok, Kafka’nın Ceza Sömürgesi gibi.. önce halktan çalacaksın, sonra çaldıklarının bir kısmını, durumunu daha da güçlendirmek için rüşvet olarak vereceksin. Hırsızın çaldığı malın birazını geri getirip kendini haklı çıkarması gibi…
Türkiye’ye çağdaşlık, katılımcı demokrasi, sosyal devlet gerek. Bunu yapacak siyasal partiler gerek. Halkın kendine sahip çıkarak “kulluğa, köleliğe son” demesi gerek… Kısacası, artık uyanmamız gerek…

2009-03-23T11:17:00.002+02:00

suyu bulandırmak

yeni doğmuş bir kuzu ve yaşlı bir kurt dere kenarında karşılaşırlar. kurt derenin üst kısmından kuzu da alt kısmından su içer. kurt kuzuya 'suyumu bulandırıyorsun' der. kuzu da kurda 'ama ben suyun alt kısmından su içiyorum, senin suyunu nasıl bulandırırım' diye karşı çıkar. kurt da 'ama geçen yıl suyumu bulandırmıştın' der. kuzu şaşırır 'ama ben geçen sene henüz doğmamıştımki' der. kurt da en sonunda 'o zaman geçen sene annen suyumu bulandırmıştı' der ve kuzuyu yer.

2009-03-22T19:41:00.001+02:00

The Dark Knight

"joker aramızdaki en iyiyi aldı"

2009-03-21T21:54:00.000+02:00

2009-03-20T21:09:00.000+02:00

2009-03-20T21:08:00.000+02:00

2009-03-20T21:06:00.003+02:00

2009-03-18T15:12:00.000+02:00

BİRİNCİ SIRA, ÜSTTEN Bill Gates, Microsoft Kurucusu, Homero(Yunan Tarihçi/Şair), Cui Jian (Çinli Şarkıcı),Vladimir Lenin (Rus Devrimci/Devletadamı), Pavel Korchagin (Rus Ressam), Bill Clinton (Eski ABD Başkan), Büyük Petro (Rus Çarı), Margaret Thatcher, (Eski Britanya Başbakanı), Bruce Lee (Dövüş Sanatları Uzmanı/Aktör), Winston Churchill (Eski Britanya Başbakanı), Henri Matisse (Fransız Ressam), Cengiz Han (Büyük Moğol İmparatoru), Napoleon Bonaparte (Fransız Askeri Lider/Fransız İmparatoru) Che Guevara (Gerilla Lideri), Fidel Castro (Eski Küba Devlet Başkanı), Marlon Brando (Aktör), Yasser Arafat (Eski Filistin Lideri), Julius Sezar (Roma İmparatoru), Claire Lee Chennault (II. Dünya Savaşı Kahramanı), Luciano Pavarotti (Tenor), George W. Bush (Eski ABD Başkanı), Prens Charles (Galler Prensi) Liu Xiang (Çinli Engelli Kosu yarışçısı), Kofi Annan (Eski BM Genel Sekreteri), Zhang An (Çinli Ressam), Mikhail Gorbaçov (Eski SSCB Başkanı), Li Tiezi (Ressam), Dante Alighieri (Floransalı Şair), Dai Dudu (Ressam)

İKİNCİ SIRA Pele (Brezilyalı Futbolcu), Guan Yu (Çinli Savaşağası), II. Ramses II (Mısır Firavunu), Charles De Gaulle (Fransız Devlet Adamı/Generali), Albert Nobel (İsveçli Kimyager/Nobel Vakfı’nın Kurucusu), Franklin Roosevelt (Eski ABD Başkanı), Ernest Hemingway (ABD’li Yazar), Elvis Presley (ABD’li Şarkıcı), Robert Oppenheimer (ABD’li Fizikçi), William Shakespeare (İngiliz Oyun Yazarı),Wolfgang Amadeus Mozart (Avusturyalı Besteci),Steven Spielberg (ABD’li Yönetmen), Pablo Picasso (İspanyol Ressam), Marie Curie (Fransız Fizikçi), Zhou Enlai (Çin Halk Cumhuriyeti’nin İlk Başbakanı), Johann Wolfgang Von Goethe (Alman Yazar), Laozi (Çinli Filozof), Marilyn Monroe (ABD’li Aktrist), Salvador Dali (İspanyol Ressam), Dowager Cixi (Çin İmparatoru), Ariel Sharon (Eski İsrail Başbakanı), Qi Baishi (Çinli Ressam), Qin Shi Huang (Çin İmparatoru), Rahibe Teresa (Romanyalı Katolik Misyoner), Song Qingling (Çinli Politikacı),Rabindranath Tagore (Hintli Şair), Otto Von Bismarck (Alman Devletadamı), Run Run Shaw (Çinli Devletadamı), Jean-Jacques Rousseau (Fransız Filozof)

ÜÇÜNCÜ SIRA Audrey Hepburn (Belçika Doğumlu ABD’li Aktrist), Ludwig Van Beethoven (Alman Besteci), Adolf Hitler (Nazi Diktatörü), Benito Mussolini (İtalyan Faşist Lider), Saddam Hüseyin (Eski Irak Devlet Başkanı), Maxim Gorky (Rus Yazar), Sun Yat-Sen (Çinli Devletadamı), Den Xiaoping (Çinli Devletadamı), Alexander Puşkin (Rus Yazar), Lu Xun (Çinli Yazar), Joseph Stalin (Sovyet Lideri), Leonardo Da Vinci (İtalyan Ressam/Bilimadamı), Karl Marx (Alman Filozof), Friedrich Nietzsche (Alman Filozof), Abraham Lincoln (Eski ABD Başkanı), Mao Zedung (Eski Çin Devlet Başkanı)

DÖRDÜNCÜ SIRA Charlie Chaplin (İngiliz Aktör), Henry Ford (Ford Motor Fabrikaları’nın Kurucusu), Lei Feng (Çinli Asker), Norman Bethune (Kanadalı Fizikçi), Sigmund Freud (Avusturyalı Psikiyatrist), Juan Antonio Samaranch (Eski Olimpiyat Komitesi Başkanı), Çang Kay Şek (Çinli General/Devletadamı) Kraliçe II. Elizabeth (Bieleşik Krallık Kraliçesi), Leo Tolstoy (Rus Romancı) , Li Bai (Çinli Şair), Corneliu Baba(Romanyalı Ressam), Auguste Rodin (Fransız Heykeltraş), Dwight Eisenhower (Eski ABD Başkanı), Michael Jordan (ABD’li Basketbolcu), Hideki Tojo (Eski Japon başbakanı), Michelangelo (İtalyan Rönesans Heykeltraşı/Ressamı), Yi Sun-Sin (Koreli Amiral)

BEŞİNCİ SIRA Mike Tyson (ABD’li Boksör), Vladimir Putin (Rusya Başbakanı/Eski Rusya Başkanı), Hans Christian Andersen (Danimarkalı Yazar), Shirley Temple (ABD’li Aktrist), Albert Einstein (Alman Fizikçi), Moses (Yahıdi Dinadamı), Konfüçyus (Çinli Filozof), Gandi (Hindistanlı Lider), Vincent Van Gogh (Hollandalı Ressam), Toulouse Lautrec (Fransız Ressam), Marcel Duchamp (Fransız Ressam)

2009-03-14T16:37:00.002+02:00

Tilki ormanda nefes nefese koşuyormuş. Karsısına çıkan kaplumbağa:
-'Tilki kardeş ne bu telaş?'
-'Ormana maliyeciler gelmiş' demiş tilki. 'şimdi bir bakarlar bende kürk, hanımda kürk, çocuklarda kürk, dünyanın vergisini yazarlar....'
Bunu duyan kaplumbağa telaşla yürümeye başlamış.
Onu telaşlı gören leylek:
-'Hayrola kaplumbağa kardeş ne bu telaş?' diye sormuş.
-'Maliyeciler ormanda' demiş kaplumbağa. 'Bende ev, hanımda ev, çocuklarda ev, yakalanırsak dünya vergi alırlar.'
Leylek de hemen uçuşa geçmiş. Ağaçların üzerinden maymun seslenmiş:
-'Leylek kardeş, ne iş? Bu ne acele?'
-'Vergi memurları herkese ceza yazıyormuş. Bende yazlık, hanımda yazlık, çocuklarda yazlık, vergi borcundan batarız...'
Maymun bunu duyar duymaz koşarak ağaçtan ağaca atlamaya başlamış. Papağan sormuş,
Neden ve kimden kaçıyorsun? diye.
-''Maliyeciler ormanda' demiş Maymun, 'Benim kıçım açık, hanımın kıçı açık, çocukların kıçı açık...Alacak bir şey bulamayınca bunların ne yapacağı belli olmaz. '

2009-03-14T11:19:00.001+02:00

Maymun Yılmaz Özdil Hürriyet

Gidin Ankara'ya.

Anadolu Medeniyetleri Müzesi'ne...

"Ankarapithecus" var orada.

9.8 milyon yaşında.

Arkeologlar buldu.

Hem "orangutan" hem "şempanze" hem de "goril"in özelliklerini barındırıyor; dünyada eşi benzeri yok... Baktı ki, ormana orangutanlar hákim oldu, hemen orangutan gibi davranıyormuş... Goriller mi geldi başa? Şak diye goril oluveriyormuş... Peki ya aslanlar basarsa ortalığı? Aslan olacak hali yok... Şempanzelik yapmaya başlıyormuş sempatik görünmek için.
*
Şerefsiz bi maymun yani!

2009-02-28T15:51:00.001+02:00

2009-02-27T21:17:00.001+02:00

2009-02-22T21:40:00.005+02:00

they say there are only two differences between midnight in gotham city and midnight in hell...the weather is warmer in hell. at least in october...

and in gotham, one of the demons is on the side of the angels.
...
derler ki, gotham city de geceyarısı ile cehennemde gece yarısı arasında sadece iki fark vardır. hava cehennemde daha sıcak olur. en azından ekim'de...

ve gotham'da, şeytanlardan biri, meleklerin tarafındadır.

2009-02-22T21:32:00.000+02:00

Next

2009-02-22T21:29:00.001+02:00

Outpost

2009-02-16T21:30:00.004+02:00

Veryansın Nihat Genç

Nasrettin Hoca'ya, "hocam sen eşeğe niye ters biniyorsun?" diye sormuşlar.

Hoca da "ben her gün pazara gitmek istiyorum, benim eşek tarlaya gitmek istiyor" yanıtını vermiş.